نا له را هر چند میخواهم که پنهانی کشم ... سینه میگوید که من تنگ آمدم فریاد کن
غلا می ….
گر غلا می طوق ا لما س ا ست ، بند بنده گیست
بشکنش د ر زیر پا ، چون کرد ی از گرد ن برون
گر قلم شد نا توا ن ، شور جنونم زنده با د
میکنم فریا د حق ا ز چا ک پیراهن برون
کسا نی نشسته اند و میخند ند ... کسا نی نظا ره گراند ... یا ایستا ده میگریند . میترسند قد م
بردارند . ولو ، کوچک ...
آ نا نیکه از قد مها ی کوچک ، میروند طرف گام های بزرگ ، زنده با د .
آورد بوی زلف تو ا م با د ، زنده باد
ز آشفتگی نمود مرا شاد زنده باد
جست ارچه در وصال تو خسرو حیات خویش
مرد ارچه از فراق تو فرها د زنده باد
هرگز نمیرد آن پدری کو تو فرزند پرورید
وآن مادری که چون تو پسر زاد ، زنده باد
د لخوش نیم زخضر که خورد آب زنده گی
آن کو به خضر، آب بقا داد زنده باد
نا بود با د ظلم ضحا ک ما ر د وش
تا بوده است کاوهء حداد ، زنده باد
بر خا ک عا شقا ن وطن گر کند عبور
عا رف هر آن کسی که کند یا د ، زنده باد
از خون جوانان وطن لاله د میده
از ما تم سرو قد شان سرو خمیده
در سا یهء گل ، بلبل ازین غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشا ن جا مه دریده
از اشک همه روی زمین زیر و زبر کن
مشتی گرت از خاک وطن هست بسر کن
غیرت کن و اند یشه ایا م بتر کن
ا ند ر جلو تیر عدو سینه سپر کن
از د ست عدو نا لهء من از سر درد ا ست
اند یشه هرآنکس کند از مرگ ، نه مرد ا ست
جا ن با زی عشا ق ، نه چون با زی نرد ا ست
مرد ی ا گرت هست ؟ کنون وقت نبرد است
نا لهء مرغ اسیر این همه بهر وطن است
مسلک مرغ گرفتار قفس همچو من است
همت از باد سحرمی طلبم گر ببرد
خبر از من به رفیقی که به طرف چمن است
فکری ای هموطنان إ در ره آزادی خویش
بنما یید که هر کس نکند ، مثل من است
خا نه ای کو شود ا ز د ست ا جا نب آباد
زاشک ویران کنش آن خا نه که بیت الحزن است
جا مه ای کو نشود غرقه به خون بهر وطن
بد ر آن جا مه که ننگ تن و کم از کفن است
سوگواران را مجال بازدید و دید نیست
باز گرد ای عید از زند ا ن ، که ما را عید نیست
گفتن لفظ مبا رکبا د طوطی در قفس
شاهد آیینه دل داند ، که جز تقلید نیست
عید نوروزی که از بیداد ضحا کی عزاست
هر که شا د ی میکند از دودهء جمشید نیست
سر بزیر پر از آن دارم که د یگر ا ین زما ن
با من آن مرغ غزلخوانی که مینا لید نیست
بیکناهی گر به زند ا ن مرد با حا ل تباه
ظا لم مظلوم کش هم ، تا ا بد جا وید نیست
هر چه عریا نتر شد م گردید با من گرمتر
هیچ یاری مهربانی بهتر از خورشید نیست
همین بس است زآزاده گی نشا نهء ما
که زیر با ر فلک هم نرفت شا نهء ما
زد ست حا د ثه پا ما ل شد به صد خواری
هرآن سری که نشد خاک آستا نهء ما
میا ن این همه مرغا ن بسته پر ما ییم
که داده جور تو بربا د آشیا نهء ما
هزار عقدهء چین را یک انقلاب گشود
ولی به چین دو ز لفت شکست شا نهء ما
اگر میان دو همسایه کشمکش نشود
رود بنام گرو ، بی قبا له خانهء ما
به کنج دل زغم دوست گنجها داریم
تهی مباد ازین گنج ها خزانه ما
آیینه حق نما د ل خستهء ما ست
برهان حقیقت دهن بستهء ما ست
آنکس که درست حق و با طل بنوشت
نوک قلم و خا نهء بشکستهء ما ست
رها ....
مجو ...
مجو ای هموطن از ایزد تقدیر بخت خود
طلب کن بخت را ، از جنبش با زوی سخت خود
جهان میدان پیکا ر است ، بی رحم اند بد خواها ن
طریق رزم نا هموار، غدار اند همراهان
نیا ید زآسما نها هدیه یی ،
نی قد رت غیبی برارد ، سفره یی گسترده اند ر خا نه د ر چیند .
به خواب است آنکه راه و رسم هستی را نمی بیند
کلید گنج عالم ، رنج انسانیست ، آگه شو
دو ره در پیش ، یا تسلیم ، یا پیکار جانفرسا
از آن راه خطا برگرد و با همت درین ره شو
ارانی گفت ، در شطی که آن جنبنده تا ریخ است
مشو زان قطره ها ، کا ند ر لجنها ، بر کران ما ند
بشو امواج جوشانی که دایم در میان ما ند
ظا لم آن قومی که چشمان دوختند
وز سخن ها عا لمی را سوختند
من مسلما نم :
قبله ام ، یک گل سرخ
جا نما زم چشمه
مهر م نو ر
د شت
سجا د هء من
کلام زیبا ....
شعر هنر والاست . در هفت شهر هنر « شعر ، موسیقی ، نویسنده گی ، نقاشی ، مجسمه سا زی ، تیاتر و سینما » شعر کلام والاست ، هنر متعا لی ست . شور د رون است که با صور خیال توا م میشود و یکی از سنگ پا یه های بنای با شکوه فرهنگ را میسازد البته در پهلوی زبان و ادبیات و هنر و معنویت . هنر شعر در ادبیات ، هد فمند است و هد ف ادبیات تعا لی انسا ن است . بجا گفته اند که : ا د بیا ت با یست ا نگیزند ه ، مهیج ، اعتلا بخش و د گر گون کننده باشد . نمیشود هر د م یکی ازین ارزش ها را مطلق کرد و روی ما بقی خط قرمز کشید. شعر باید مقبولیت عا مه یا بد ، اینکه اصولا شاعری یعنی انتخاب بهترین های کلام است ، آ ری و جزء فرهنگ هم است ، فرهنگ د ا نش و تربیت . شاعر تنور ا ند یشه ا ش روشن است و جا یی که با ید حرف یزند ، می زند . شاعریکه با شعور ، شعر و ا ند یشه ا ش را میسازد و بدون عقده ها ، قلم را در جا یی بد ست میگیرد که خلای محسوسی در آ ن آشکا ر است . یک اثر هنری با ید تفکری را به خواننده ا لقاء کند و خوا نند ه از آن نتیجه گیری کند . ا ثر با بد یهیا ت ا صول نگا رش توام باشد نه ا ینکه تا سطح ا نشاء کود کا نه پا یین بیا ید . به قول شا د روا ن شریعتی .. « ... مفاهیم ملکوتی ، ا نسا نی و اجتماعی در ذهن خلاق هنر مند با زیبا یی و راز و رمز های آن در هم تنیده می شود تا همگا ن به مکا شفه و د رک آ ن مفاهیم و لذ ت حا صل از ا ین درک رهنمون شوند . اما ا ین سا ز و کا ر برای همگا ن و بدون واسطه ، مقدور نیست . رمز و را ز های زبا ن هنر چنا ن ژرف ا ست و گسترده است که عمری کا ر و د قتی بسیا ر و د ا نشی وا فر می خواهد تا که به لطف و مرحمت آن جما ل مطلق به آسا ن این درک و لذ ت نا یل آ ییم . »
ذ ا ت نا یا فته ا ز هستی بخش .... کی تواند که شود هستی بخش
که مرد ی نه د ر تندی تیشه است .... که د ر پا کی جا ن و ا ند یشه ا ست
د ر د رازنا ی تا ریخ چند هزار سا له کشور ما ن ، شاعران بلند مرتبتی داشته ایم و با دریغ که عده از آ نا ن قبل ا ز وقت بد نیا آ مد ند و ...
سوختیم و سوزش ما بر کسی ظاهر نشد ..... چون چراغا ن د ر شب مهتا ب بیجا سوختیم .
و از قول اقبا ل لاهوری :
ای بسا شاعر که بعد ا ز مرگ زا د .... چشم خود بست و چشم ما گشا د .
مشعلی را که ا ینا ن د ر سپیده د م تا ریخ د ر فلا ت ا ین سر زمین ا فروختند ، د ر کشا کش اعصار و قرون د ر د ست خود نگهد ا شتند تا آ نرا همچنا ن فروزا ن به شا مگا ه تا ریخ برسا نند .
ممیزه دیگر معا صر بود ن شعر است ، درین زمینه استاد وا صف باختری ، با ری در مجله « خراسان » نشریه ا کا د می علوم ج . د . ا . شماره 11 جوزای 1362 زیر عنوان « طیفی از منحنی های رنگین » پژوهشی در باره بینش شاعرا نه مولانا جلال الدین محمد انجام داده اند که فشرده آ نرا با هم میخوا نیم :
شعر به معنای راستین کلمه گونه اشرا قی است میا ن ذهن شاعر و اشیاء و ا نسان ها ی پیرامون ا و . ا ین اشیا در قلمرو گسترده شعر ویژگی های ما دی خویش را ا ز د ست میدهند ، احسا س و ا ند یشه شاعر در آ نها حلول مینماید و آنها در احساس و اندیشه شاعر حلول میکنند و این انسان هایی هستند از سر زمین ها و روز گاران گونه گون که بر گستره یک لحظه انباشته از همه زمانها و مکان ها یا تهی از جوهر زمان و مکان گرد آمده اند . شعر جلال الدین محمد ، این رود با ر سبز اما چون هرم بر پا ستا د ه ، که حصا ر هند سی واژگا ن را با سیلا ن آن یا را ی هما ورد ی نیست . چنین است و بر تر ا ز ا ین تیما رگری زخمها ی معنوی ما ست . زیرا ا ین وا رث بلا فصل تمام نهاد ها و قوا نین خلود ا ند یشه و ا ند یشه خلود ، هیچ چیزی از هستی خود را ا ز ا نسا ن ، ا ین خون همیشه جا ری طبیعت ، نه نها ن د ا شت و نه دریغ کرد . او هم ما را میشناخت و هم با ما بود و هست واندوهی گران بر ما که ا و را نمیشنا سیم و میگوییم که با او هستیم و نیستیم و ازین روست که تا کنون سیمای شعر و ا ند یشه او را در خلوت آ یینه یی چنا ن پا ک که چند و چونش را چون کتیبه خوا نا دربرا بر چشمان ما بگذارد ننگریسته ا یم . و ا گر برای راهیا بی به جها ن ا و به تلا ش ها یی دست می یا زیم نه از سر نا آگاهی از پویه تاریخ است ، نه تحجر و نه خا نه نشینی در قلعه های کاغذ ین دفتر ها ی کهن و اگر نیک بنگری این د رنگ در برا بر تاریخ ، خود پویشی ا ست در همرا هی و همسویی با تاریخ .
بگت گفته است : تنها آن شاعر میتوا ند در درگاه زما ن ا یستا ده شود که معا صر آ ینده با شد . جلال الدین محمد معا صر ما ست و حتی معا صرجها ن آ یند ه نیز و تا با د ویرا نگر آ شیا نه ها ست ، شعر او پا د زهر رنجها یی است که ا ز ما ست وبر ما ست .
شعر او را بخوا نیم تا با ور کنیم که خورشید همچنا ن از مشرق میتا بد . »
از مولوی :
پیر منم ، جوان منم ،
تیر منم ، کمان منم ،
دولت جاود ا ن منم ، من نه منم ، نه من منم إ….
سرو من اوست در چمن
روح من ا وست در بدن
نطق من ا وست در د هن ، من نه منم ، نه من منم إ
زین واقعه مد هوشم
با هوشم و بی هوشم
هم نا طق خا موشم ، هم نوح خموشا نم .. إ
زان رنگ چه بی رنگم ؟إ
زان طره چه آونگم ؟إ
زان شمع چو پروانه ، یا رب چه پریشا نم
هم فرقم و هم بختم
هم شاهم و هم تختم
هم محنت و هم بختم ، هم درد م و د ر ما نم إ
هم خونم و هم شیرم
هم طفلم و هم پیرم
هم چا کر و هم میرم ، هم ا ینم و هم آ نم إ
هم شمس شکر ریزم
هم خطهء تبریزم
هم سا قی و هم مستم ، هم شهره پنها نم
نه مستم من ، نه هشیارم
نه در خوابم نه بیدارم
نه با یارم ، نه بی یارم ، نه غمگینم ، نه شا د ا بم
ا گر یکدم ، بیا سا یم
روان من ، نیا سا ید
من آن لحظه بیا سا یم که یک لحظه نیا سا یم
کشا کش ها ست در جا نم
کشنده کیست ؟ مید ا نم
دمی خواهم بیا سا یم و لیکن نیست آن امکان
به هر روزم جنون آرد د گر باره برون آرد
که من با زیچه اویم ز بازی های ا و حیرا ن
چو جا مم گه بگرد ا ند
چو ساغر گه بریزد خون
چو خمرم گه بجوشا ند چو مستم گه کند قربا ن
یا د گا ر گل
از حزین لاهیجی
شور د لها بود ، ترا نهء ما
نمک د ید گا ن ، فسا نه ء ما
د ست پرورد گا ن صیا د یم
قفس ما ست ، آشیا نه ء ما
سر رفعت به عرش می سا ید
علم آه عا شقا نه ما ...
یا د گا ر هزار رنگ گل است
خس و خا شا ک آ شیا نه ما
در محبت دراز با د حز ین
عمر غمهای جا ود ا نه ما
از یا د رفته
ای وای بر اسیری کز یا د رفته باشد
در دام ما نده با شد ، صیا د رفته باشد
آه ا ز د می که تنها ، با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم ، چون با د رفته باشد
امشب صد ا ی تیشه ا ز بیستون نیا مد
شا ید به خوا ب شیرین ، فرها د رفته باشد
خونش به تیغ حسرت ، یارب حلال با د ا
صیدی که از کمند ت ، آزاد رفته باشد
از آه درد نا کی سازم خبر د لت را
وقتی که کوه صبرم ، بربا د رفته باشد
رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت
با صد امید واری ، نا شا د رفته باشد
شا د م که از رقیبان دامنکشا ن گذ شتی
گو مشت خاک ما هم بربا د رفته باشد
پر شور از حزین است ، امروز کوه و صحرا
مجنون گذشته با شد ، فرها د رفته باشد
از ها تف اصفها نی : ترجیع بند
ا ی فد ا ی تو هم د ل و هم جا ن
وی نثار رهت همین و هما ن
د ل فد ا ی تو چون تو یی د لبر
جان نثار تو چون تویی جا نا ن
د ل رها ند ن ز د ست تو مشگل
جا ن فشا ند ن بپا ی تو آسا ن
راه وصل تو راه پر آسیب
درد عشق تو درد بی درما ن
بند گا نیم جا ن و د ل بر کف
چشم بر حکم و گوش بر فرما ن
گر د ل صلح داری اینک د ل
ور سر جنگ داری اینک جا ن
د وش از سوز عشق و جذ به شوق
هر طرف می شتا فتم حیران
آخر کار شوق دیدارم
سوی دیر مغان کشید عنا ن
چشم بد د ور خلوتی د ید م
روشن از نور حق نه از نیرا ن
هر طرف د ید م آتشی کا ن شب
د ید د ر طور موسی عمران
پیری آنجا به آ تش ا فروزی
به ا د ب گرد پیر مغبچگا ن
همه سیمین عذار و گل رخسا ر
همه شیرین زبا ن و تنگ دها ن
عود و چنگ و د ف و نی و بربط
شمع و نقل و گل و می و ریحا ن
سا قی ماه روی مشکین موی
مطرب بذ له گوی خوش الحا ن
مغ و مغزاده موبد و دستور
خد متش را تمام بسته میا ن
پیر پرسید کیست این گفتند
عا شقی بی قرار و سر گردا ن
گفت جا می دهید ش از می نا ب
گرچه نا خوانده باشد این مهما ن
سا قی آتش پرست آتش د ست
ریخت د ر ساغر آتش سوزا ن
چون کشید م نه عقل ما ند و نه د ین
سوخت هم کفر ازان و هم ا یما ن
مست ا فتا د م و د ر آن مستی
بزبا نی که شرح آن نتوا ن
این سخن میشنید م از اعضا
همه حتی الورید و الشریا ن
که یکی هست و هیچ نیست جز او
وحده لا ا له الا هو
از تو ای د وست نگسلم پیوند
ور به تیغم برند بند ار بند
الحق ارزان بود زما صد جا ن
وز دها ن تو نیم شکر خند
ای پد ر پند کم ده از عشقم
که نخواهد شد اهل این فرزند
من ره کوی عا فیت د ا نم
چکنم کا و فتا د ه ام به کمند
پند آنا ن دهند خلق ایکا ش
که ز عشق تو می دهند م پند
در کلیسا به د لبر ترسا
گفتم ای د ل به دام تو در بند
ای که دارد بتار زنارت
هر سر موی من جدا پیوند
ره به وحد ت نیا فتن تا کی
ننگ تثلیث بر یکی تا چند
نام حق یگا نه چون شا ید
که ا ب و ا بن و روح قد س نهند
لب شیرین گشود و با من گفت
وزشکر خنده ریخت آ ب از قند
که گر از سر وحد ت آگاهی
تهمت کا فری به ما مپسند
در سه آیینه شاهد ازلی
پر تو از روی تا بنا ک ا فگند
سه نگرد د بریشم ا ر ا و را
پرنیا ن خوا نی و حریر و پرند
ما درین گفتگو که ا ز یک سو
شد زنا قوس این ترا نه بلند :
که یکی هست و هیچ نیست جز ا و
وحده لا اله الا هو
د وش رفتم بکوی با د ه فروش
زا تش عشق دل بجوش و خروش
محفلی نغز د ید م و روشن
میر آ ن بزم پیر با د ه فروش
چا کران ا یستا ده صف د ر صف
با ده خوران نشسته د وش بد وش
پیر در صد ر و می کشا ن گرد ش
پاره ای مست و پاره ای مدهوش
سینه بی کینه و درون صا فی
دل پر از گفتگو و لب خا موش
همه را از عنا یت ازلی
چشم حق بین و گوش را یت نیوش
سخن این به آن هنیاء ک
پا سخ آن با ین که با د ت نوش
به ا د ب پیش رفتم و گفتم
کا ی ترا د ل قرا ر گا ه سروش
عا شقم درد نا ک و حا جت مند
درد من بنگر و به درما ن کوش
پیر خند ا ن به طنز با من گفت
کا ی ترا پیر عقل حلقه به گوش
تو کجا ما کجا ای از شرمت
د ختر رز به شیشه برقع پوش
گفتمش سوخت جا نم آ بی ده
و آ تش من فرونشا ن از جوش
د وش می سوختم از این آ تش
آه ا گر امشبم بود چون د وش
گفت خند ا ن که همین پیا له بگیر
ستد م گفت ها ن زیا د ه منوش
جرعه ای در کشید م و گشتم
فا رغ از رنج عقل و زحمت هوش
چون بهوش آمد م یکی د ید م
ما بقی سر بسر خطوط و نقوش
ناکهان از صوامع ملکوت
ا ین حد یثم سروش گفت به گوش :
که یکی هست و هیچ نیست جز ا و
وحده لا اله الا هو
چشم د ل با ز کن که جا ن بینی
آنچه نا د ید نیست آ ن بینی
گر به اقلیم عشق روی آری
همه آ فا ق گلستا ن بینی
بر همه اهل آن زمین بمرا د
گرد ش د ور آسما ن بینی
آنچه بینی د لت هما ن خواهد
وانچه خواهد د لت هما ن بینی
بی سر و پا گد ا ی آ نجا را
سر ز ملک جها ن گرا ن بینی
هم در آن پا برهنه جمعی را
پای بر فرق فرقدان بینی
هم در آن سر برهنه قومی را
بر سر از عرش سا یبا ن بینی
گاه وجد و سماع هر یک را
بر د و کون آستین فشا ن بینی
د ل هر ذ ره را که بشکا فی
آ فتا بیش د ر میا ن بینی
هر چه داری اگر به عشق دهی
کا فرم گر جوی زیا ن بینی
جا ن گدا زی ا گر به آ تش عشق
عشق را کیمیای جا ن بینی
از مضیق حیا ت د ر گذ ری
وسعت ملک لامکا ن بینی
آنچه نشنیده گوشت آن شنوی
وا نچه نا دیده چشمت آن بینی
تا بجا یی رسا ند ت که یکی
از جها ن و جها نیا ن بینی
با یکی عشق ورز از د ل و جا ن
تا به عین الیقین عیا ن بینی :
که یکی هست و هیچ نیست جز او
وحده لا اله الا هو
یار بی پرده از د ر و د یوا ر
د ر تجلی است یا اولی الابصار
شمع جویی و آفتاب بلند
روز بس روشن و تو در شب تا ر
گر ز ظلمات خود رهی بینی
همه عا لم مشا رق الانوار
کور وش قا ید و عصا طلبی
بهر این راه روشن هموار
چشم بگشا به گلستان و ببین
جلوه ء آب صا ف د ر گل و خا ر
ز آب بیرنگ صد هزاران رنگ
لاله و گل نگر در آن گل زار
پا براه طلب نه از ره عشق
بهر این راه توشه ای برد ا ر
شود آسان ز عشق کاری چند
که بود نزد عقل بس دشوار
صد رهت لن ترا نی ا ر گوید
با ز می دارد دیده بر د ید ا ر
تا بجا یی رسی که می نرسد
پای ا وها م و پا یه ا فکا ر
با ر یا بی به محفلی کا ن جا
جبرییل امین ندارد با ر
این ره آن زاد راه و آن منزل
مرد راهی اگر بیا و بیا ر
ورنه ای مرد راه چون د گرا ن
یار می گوی و پشت سر می خا ر
ها تف ار با ب معرفت که گهی
مست خوانند شا ن و گه هشیا ر
از می و بزم و سا قی و مطرب
و ز مغ و د یر و شاهی و زنا ر
قصد ایشا ن نهفته اسراریست
که به ایما کنند گاه اظهار
پی بری گر به راز شا ن د ا نی
که همین است سر آ ن اسرا ر
که یکی هست و هیچ نیست جز ا و
وحده لا اله الا هو.
کوی خرابا ت
از عراقی
در کوی خرابا ت کسی را که نیا ز است
هشیار چه داند که درین کوی چه راز است
آنجا نپذ یرند صلاح و ورع امروز
آ نچ از تو پذیرند در آن کوی نیاز است
اسرار خرابا ت بجز مست نداند
هشیار چه داند که درین کوی چه راز است
تا مستی رندان خرابا ت بد ید م
د ید م بحقیقت که جزین کار مجا ز است
خواهی که درون حرم عشق خرا می
در میکده بنشین که ره کعبه درا ز است
هان تا ننهی پای درین راه ببازی
زیرا که درین راه بسی شیب و فراز است
از میکده ها نا له د لسوز برامد
در زمزمه عشق ندانم که چه ساز است
زآن شعله که از روی بتا ن حسن ا فروخت
جان همه مشتا قا ن در سوز و گد ا زست
چون بر در میخا نه مرا با ر ند ا د ند
رفتم بد ر صومعه د ید م که فرا ز است
آواز ز میخا نه بر آ مد که عرا قی
در با ز تو خود را که د ر میکده با زست
فردوسی
ز نیرو بود مرد را را ستی .... ز سستی کژی آید و کا ستی
سعدی
توا نا بود هر که د ا نا بود ...... ز دانش د ل پیر بر نا بود
تو ضیح دوستا نه ....
گر نبودی در جهان امکان گفت
کی توانستی گل معنا شگفت
درسایت یک هموطن عزیز «افغانستان امروز » ملکیت آقای سرور حسینی مهرورز ، حین سایتگردی و ولگردی ، یک کا منت گذاشته بودم که به مذ ا ق آن دوست ، موافق نیفتاده و بر من خرده گرفتند و به پاسخ ام پرداخته اند . کنون این سیاهه را اینجا گذاشتم . از دوستانیکه مایل نباشند بخوانند ، تا مطلب بعدی رخصت میخواهم .
دوست عزیز جناب حسینی دامت توفیقا ته : شما اگر کتاب Civilization of clash
از ساموییل هانتیگتون را بخوانید ، به عمق این درامه مضحک که از جانب محافظه کاران قصر سفید در جریان است بهتر پی میبرید . کنون ازشرح این مثنوی هفتاد من کاغذ میگذریم که بحثی است دراز دامن . از قول خود شما میگویم که گفته ای :
« هرچند که خودم در جریان حمله امریکا به طالبان در داخل نبودم اما از کسانی که در صحنه حضور داشته اند بسیار پرس و جو کرده ام. آنان همگی متفق القول از نشانه گیری دقیق و اعجاب انگیز نیروهای هوایی امریکا سخن می گویند طوری که فقط نظامیان طالبان را نشانه می گرفتند و تلفاتی برای غیر نظامیان و رعایا نداشته است. من اکنون که در داخل هستم در میان آشنایان دور و نزدیک کسی را نمی شناسم که یکی از بستگان آنها به دست نیروهای امریکایی چه عمداً و چه سهواً به قتل رسیده باشد. البته اگر منظور کابلی صاحب این باشد که تمام شر افکنان از طالبان و القاعده گرفته تا مجاهدین آلت دست امریکایی ها هستند و قتل و قتال های آنها را به پای امریکایی ها حساب کنند در این صورت مسئله فرق می کند و بحث بسیار وسیع و جنجال برانگیز می شود. » و نیز پرسیده اید : « ... آیا همین امریکای به قول شما خونخوار ، میتواند یک نفر بی گناه را در محکمه به اعدام محکوم کند ؟ » ...
لاحول ولا قوته الا بالله ... با خودم گفتم : چه بهتر که این دوستان ، دایی جان ناپلیون بخوانند ، با اسد الله مرزا و سا نفرانسیسکو و زن شیرعلی قصاب ، تا پرداختن به سیاست . و نا گزیر شدم به جواب زورکی از سر بی حوصله گی این چنین :
دوست عزیز : شما اگر شنیده باشی که آمریکا در اولین عملیات علیه بن لادن در توره بوره ، 180 راکت کروز را بداخل افغانستان شلیک کرد ؟؟ و خوب میدانی که بن لادن را کک هم نگزید . و آنانیکه کشته شدند و آنچه به خاک یکسان شد مردمان ملکی و بیگناه هموطن من و تو بودند ، با دهها قریه ی ویران که در مطبوعات غرب همه را د ید یم و شنید یم . در عملیات هوایی و زمینی آمریکایی ها جهت سقوط حکومت طالبان ، 10000 انسان در افغانستان به قتل رسید ند . شما میگویی در سقوط طالبان صرف قوای هوایی آمریکا سهم داشته است و بس ؟ تو عملیات قلعه جنگی در مزار شریف را دیدی ؟ من فیلم مستند آنرا دیدم . آنجا نظامیان آمریکایی نیز در کنار ملیشه های ازبک در قتل عام اسیران سهم بر جسته داشتند . من فیلم مستند و مصاحبه چند ژورنالیست غربی را دیدم که گروه های صد نفری اسیران را در دشت لیلی بردند و به گلوله بستند و هما نجا روی هم چال کردند . از یک ژورنالیست که در صحنه حضور داشت حین مصاحبه پرسیدند که آیا آمریکایی ها نیز در دشت لیلی بودند یا تنها نفرات جنبش بودند ؟ او گفت من عساکر آمریکایی را دیدم که به اسیران فیر میکردند .... کنون شما میگویید که : یک فرد ملکی و بیگناه بدست امریکایی ها کشته نشده است ، بلکه امریکایی ها افراد جنگی طالبان را در جنگ رویا روی کشته اند ... یا للعجب ؟ چه زود از یاد شما رفت ؟؟ که آمریکاییان در یک محفل عروسی در یک قریه بمبارد کردند و آن محفل شادی را به آتش و خاکستر بدل کردند ؟؟؟ و این قتل عام مردم بیگناه را چنین توجیه کردند که ، چرا از آن قریه فیر هوایی شا د یا نه زد ند ... قوای هوایی آمریکا حین عملیات ، به هرجنبنده در زمین حق فیر دارد ، مانند ویتنام . چنانچه یک پوسته کانادایی ها را نیزبمبارد کردند و چهار نظامی کانادایی را به قتل رسا ندند . جهانیان و به خصوص کانادایی ها فقط برای همین یکی اعتراض کردند و بس . و دولت امریکا معذرت خواست و نام آن جنایت را فرند لی فا یر« آتش دوستا نه » نامید و برای هر یک ازخانواده های آنان مبلغ 300000 دالر جبران خسارت پرداخت کرد . میگو یید که آمریکا هیچ فردی را بدون محکمه نمیکشند ؟... این به حکایت آن روبای فراری شبیح است که از اوعلت فرارش را پرسید ند ، گفت : بگریزید ، که هر که چهار خصیه دارد بیرون میکشند . گفتند ، تو که دو تا داری چرا میگریزی ؟ گفت : آنها اول بیرون میکشند ، بعد حساب میکنند ... حال امریکایی ها اول میکشند ، بعد محکمه میکنند . در عراق دیدی که ملل متحد گفت ، عراق سلاح اتمی ندارد . امریکا گفت نه ، ما میگوییم دارد . و آمد ند عراق را به خاک برابر کردند ، یکصد و پنجاه هزار انسان را کشتند ، 46000عراقی را زندانی و تا سرحد مرگ شکنجه کردند و بعد گفتند : آری عراق سلاح اتمی نداشت ... میگویید که آمریکایی ها مجرمین را محاکمه میکنند و بعد اعدام میکنند . اول اینکه در عصر حاضر 135 کشور جهان قانون اعدام را حذف کرده اند و ا شد مجازات مجرمین درین کشور ها حبس ابد است . با دریغ که در کشور منادی حقوق بشرو دموکراسی آمریکا ، جزای اعدام تا کنون اجرا میگردد و بیشترین اعدام ها ی جهان کنونی ، در آمریکا و چین و عربستان سعودی صورت میگیرد . شکنجه در آمریکا غیر قانونی است ، آری . و برای همین منظور سردمداران آمریکا برای خود زندان های در خارج کشورشان تدارک دیده اند که میگویند تعداد آن به هشتا د زندان میرسد و بیشترین آنها در کشور های اروپای شرقی و لتوانی و استونی و جزایر اوقیا نوسیه است . و بد نام ترین و مخوف ترین آنها در میدان هوایی بگرام ، زندان گوانتا نا مو در جوار کشور کیوبا و زندان ابوغریب است ، که شنیدن نام این زندان ها ، موی بر اندام انسان راست میکند . شما در سایت آریایی این هفته مصاحبه یک زندانی ترخیص شده از زندان آمریکایی ها را بخوانید ، تا بعد ا در مورد 1700 قطعه فوتو، از زندانیان زیر شکنجه آمریکایی ها در زندان ابو غریب را با هم ببینیم . شما کتاب تازه نشر شده افسر آمریکایی را که در فرانسه چا پ و نشر شده اگر نخوانده اید لطفا به ترجمه بخشی ازین کتاب در سایت این قلم مراجعه بفرمایید زیر عنوان « بکش .. بکش .. » . برای نظامیان آمریکایی فرق نمیکند دشمن در کجاست و یا شاید هم دشمن در روی زمین موجودت فزیکی نداشته باشد . همین که فکر کنند دشمن دارند ، بیدرنگ هوایی فیر میکنند و نام آنرا میگذارند دفاع پیشگیرانه ... دربلخ جنا یت کرد آهنگری / د ر اصفهان گرد ن زد ند آهنگری /
و شما میدانید ؟ کنون هیچ کشوری حق ندارد که نظامیان و افراد سازمان های جاسوسی آمریکا را در محاکم جنایت کاران و محاکم بین المللی جهت محاکمه جلب کنند إإإ ودر جهان کنونی ، این حق صرف برای آمریکا محفوظ است وبس ....
و ا ما در مورد توصیه آن برادر عزیز به اینجانب که فرموده اند : «
من در مقام دفاع از امریکا و یا قدرتهای جهانی نیستم. در واقع آنها به دفاع همچو منی نیاز هم ندارند اما می گویم همه چیز را به دیده بد بینی و بغض و کینه دیدن و همه را به چوب نفرت راندن دردی را دوا نمی کند. بهتر است ببینیم چه می گوید نه اینکه چه کسی می گوید .»
درین زمینه اگر من با شما موافق باشم ، شادروان دکتر شریعتی ، کاملا مخا لف بوده اند . چون آن بزرگوار فرموده اند که : « در علم باید به گفته بنگرید و در سیاست به گوینده » ... در علم ریاضی دو جمع دو مساوی به چهار است . دو اتم هایدروجن با یک اتم آکسیجن مساوی به یک مالیکول آب است . این در همه جای جهان قبول شده و یکسان است . لاکن برعکس ، در علم سیاست باید به گوینده نگریست ، نه به گفته . باید د ید که گوینده کیست ؟ همین آقایان بوش و بلر ، حتی به پارلمان های شان راست نگفتند ، دیگران که به جای خود ... و شنیدی که پارلمان انگلیس ، صدراعظم را فریب کار نا مید ....
میگویند : دروغگو کسی است که خود وا قعیت را مید ا ند .
زنها ر ا زین قرین بد ، زنها ر .... و قنا ربنا عذ ا ب ا لنا ر .
و حا ل ، این کلام زیبا را ا ز « طا لب خراسا نی » بخوانید .
امید حظ ببرید . طا لب به سا ل 1028 به هندوستان رفت و به دربار جهانگیر لقب ملک الشعرا یافت .
ز گریه شا م و سحر ، د ید ه چند تر ما ند
دعا کنید که نی شا م و نی سحر ما ند
به غا رت چمنت ، بر بها ر منتها ست
که گل به د ست تو ا ز شا خ تا زه تر ما ند
د و ذ لف یا ر بهم آ نقد ر نمی ما ند
که روز ما و شب ما به یکد گر ما ند
نها د ه ا م به جگر د اغ عشق و می ترسم
جگر نما ند و ا ین د ا غ بر جگر ما ند
کنید د ا خل ا جزا ی نوشد ا روی ما
هر آ ن گیا ه که برگش به نیشتر ما ند
ا گر به جا مهء آهن ، د می فشا نم ا شگ
ا زو نه ا بره بجا و نه آ ستر ما ند
برا ی عزت مکتوب ا و بد ست آ رید
فرشته ا ی که به مرغا ن نا مه بر ما ند
ز بس فتا د ه به هر گوشه توته ها ی د لم
فضا ی دهر به د کا ن شیشه گر ما ند
ز شهد خا مه « طا لب » چو لب کنم شیرین
د و هفته د ر د هنم طعم نیشکر ما ند
شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد
من مرثیه خوان وطن مرده خویشم
گفتی : یا د ا یا می که ما هم روزگا ری داشتیم ... راست گفتی لطیف جان ... همی پیش ا ز کولرا ی منا فقین را برایت میگویم ، باز دست مردم به دهن شان میرسید والله . از گذشته های دور نمی گویم . ا ز د بد به کا بلی و هلهله ی بلخیان و شا ن و شکوه کا بل زیبا . ازآ ن با غیستا ن ها و بوستان سرا و ارغوان زار خواجه صفا ، از باغ وباغچه های پر میوه ،از شان و شکوه و کبکبه و نهر های فراوان
، همه گی پر و پیمان . از آن مردمان صا حب عزت و آبرو و صا حب د سترخوان ، از شب های نوروز ، از ماهی جلبی ، سبزی چلو ، سفره هفت سین و هفت میوه . از نذ ر سمنک و شله زرد و شا د ی و شور و سرور مردم در شب و روزهای نوروز .... ا ز همین پیش ازین طاعون را برایت میگویم . گرچه کابل زخم خورده راکت های کور این منا فقین بود ، گوش دنیا کر و غرب متمد ن به ما پشت کرده بود . با ز هم زندگی بود ، همدردی و باهمی و امید روشنی بود ... پس از تاراج کبیر و حکومت ملایان مسجد ... پس از پنج سا ل جنگ سر تخت و بیت ا لما ل و ملکیت های مردم ، از زمین و زمان آتش بارید . همه ی شهر زیر پای گله گا ومیشا ن له شد . کابل به خا ک یکسان گردید و کا بلیا ن ، همه گی خا ک بسر و در بد ر گرد ید ند . در کابل خون هفتاد و پنج هزار انسان بدست این بیضه داران د ین به زمین ریخت ، هست و بود مردم تاراج شد ، ده ها هزارزن ، بیوه شدند و اطفال یتیم . شهر خورد و خمیر شد و خاک و خاکشیر ... تا ملا یان مسجد و طالب و امثا لهم ، زیر نام « جهاد فی سبیل الله » به نا م و نا ن رسید ند ... کا بل شهر گدایان شد و بیوه زنا ن و یتیما نش ... به گد ا یی به روستا رفتند ....
وچنین است این داستا ن پر ا ز آ ب چشم لطیف جا ن ، که شرح آن مهتاب شبی میخواهد و آسوده سری ... از کدام کربلای کابل برایت بگویم . ازقتل عا م مردم چند ا ول ؟؟؟ ا زمحشر و کربلای ا فشا ر و تا راج مردما نش ؟ از بمبا ران غرب کابل ؟ که ماه های متوالی بر با شند گا ن و مهاجرانش شب و روز از کوه ها را کت و مرمی میبا رید ؟ ا ز سمت پغما ن و را کت ها ی سکر 40 وموزاییل و هاوان های کتلوی و بی وفقه شیخ الحد یث ؟؟؟ که به شهر سرازیر بود ؟ و مردم اصلا روی به قبله نمیتوانستند . طیارات سو 22 بمب های پنجصد و هزار کیلویی را روی خانه ها ی مردم میریخت ؟ زبر نا م « بمبا رد لانه شیطا نی توسط قوای هوایی حکومت اسلامی إإإ » ... منظور شا ن خا نه مزاری بود . مزاری در کارته سه در منزل قاری امان نوایی که قبلا تخلیه و متروک بود ، پناه آورده بود و اصلا یک بمب هم به آن خانه اصا بت نکرد و هزاران خانه با مردما نش پا شا ن شد ، به هوا رفت ... ده همی وخت لطیف جان در قلعه شاده مهاجر شد یم بخیر ... تو باور کن که بعد از هر بمباران ، توته های مردم را در چادر ها میاوردند در مسجد قلای شاده و جوانان محل ، توته های بدن آدم ها را در خریطه های پلاستیکی جا بجا میکردند و درچارپا یی ها خریطه ها را به قبرستا نی ، صلوات گویا ن نقل میدادند و د فن میکردند ... تو نبودی که میدیدی ، جا یت سبز ، خوب کردی که رفتی ... خوب شد نبود ی ... ند ید ی .
میگویند : « اگر د ند ا ن نبا شد نا ن توا ن خورد ... مصیبت آن بود که نا ن نبا شد » .. این خانه خراب ها ، این خا نه خراب کن ها ، این دروازه واز کن های استعما ر، این شمشیر بد ستان چشم بسته ، همه بی سروپا ، گشنه پر زور لچ مرغ ، بی حیا و چشم پاره ، میخ ده دیوار مردم نماندند به خدا... مثل اینکه دروازه های صد ها باغ وحش را باز کنی لطیف جان ، باور کن . هجوم چنگیز و مغول یا د ت میرفت اصلا . هیچ دشمن ، هیچ اجنبی ، د رین د یا رچنین نکرده بود که اینا ن کردند والله .
د یگه از روز مگو ... نوروز مگو ....
امشب شب نوروز و شب جشن بها ر است
کا بل شب تا ر است
دنیا همه جا روشن و پر نقش و نگا ر است
کا بل شب تا ر است
در شا م بها را ن همه جا سفره رنگین
هفت میوه و هفت سین
در میهن ما چشم تر و شمع مزا ر ا ست
کا بل شب تا ر ا ست
د یریست وطن بی سروسا ما ن شد ه ایدوست
ویرا ن شده ایدوست
هر گوشه ویرانه آن طعمه نا ر است
کا بل شب تا ر است
شب نا له جا نسوز زهر خا نه برآید
جا نم به لب آ ید
اینجا نگرید جشن و طرب ، بوس و کنا ر است
کا بل شب تا ر ا ست
نه درس و نه تعلیم ، نه معلم نه د بستا ن
نه یک لب خند ا ن
طفلان ز پی مد رسه بی صبر و قرار ا ست
کا بل شب تا ر ا ست
بر جا ی نی و چنگ ، غم ا فتا د ه سر غم
بس د ید ه پر نم
باغ و چمن و سبزه و گل خسته و زار ا ست
کا بل شب تا ر ا ست
عمریست کسی در وطن آرام نخوابید
خو رشید نتا بید
گویی که فلک تا به قیا مت غصه د ا ر است
کا بل شب تا ر ا ست
از من مطلب تا غزل شا د سرایم
از غصه برایم
این خا مه سرا سر غم د لتنگی یا ر است
کا بل شب تا ر ا ست
