کمال کابلی

سیاسی اجتماعی و فرهنگی

 

بهاران خجسته باد ...

 

 

 

بر چهرۀ گل نسيم نوروز خوش است

بر طرف چمن روی دلفروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گويی خوش نيست

خوش باش ومگو ز دی که امروز خوش است

 

نوروزِ راستین ....

 

نوروز یگانه جشن سال نو علمی در جهان است . فردوسی در شاهنامه گفت که :

 شاه جمشید پس از دورۀ یخبندان ، اولین سال نو را نوروز اورمزد در ماه فروردین جشن گرفت .

3733 سال پیش ، زردشت دانای بزرگ ، برای به ثبت رساندن اتفاق ویژه ای که در سال 1725 سال قبل از میلاد در سیستانِ « افغانستان امروزی » رخ داد ، واژۀ نوروز را در برابر سال نو بنیان گذاشت .

زردشت در رصد خانۀ که در سیستان داشت ، محاسبه نموده بود که در سال 1725 ( قبلا از میلاد ) برآمدن خورشید « طلوع آفتاب » در سیستان و تحویل سال نو همزمان رخ خواهد داد و سال نو آن سال را نوروز نامید . این اتفاق در طبیعت هر سال در جاهای مختلف رخ میدهد و شاید بیش از هزار سال طول بکشد که دوباره به همان محل برگردد .

زردشت اولین خط نصف النهار را به دست آورده بود و برآن نام « نیمروز » نهاده بود . او در رصدخانۀ خود در سیستان ، محاسبه کرده بود که :

 زمانی که خورشید به « نیمروز » بر سر سیستان « 62 درجه طول زمین » قرار دارد ، آفتاب تمام سرزمین های نیم کرۀ زمین از جاپان تا افریقا را در بر میگیرد .

 چه محلی علمی تر و پر معناتر از این برای خط نصف النهار . تا هنوز نیز درافغانستان به آن بخش از سیستان ، ( ولایت نیمروز ) گفته می شود .

زمان سال تحویل نوروز 1387 همزمان با طلوع  آفتاب در 4 درجۀ طول زمین ، نزدیکی شهر های بروکسل و پاریس میباشد . زمان اعتدال بهاری یا تحویل سال بساعت 5 بجه و 48 دقیقه و 19 ثانیه به وقت گرینویچ میباشد . و طلوع خورشید در بروکسل بساعت 5 بجه و 46 دقیقه و در پاریس 5 بجه و 53 دقیقه به وقت گرینوچ میباشد . پس محلی در حوالی این دو شهر برای دیدن این پدیدۀ طبیعی و برپا کردن جشن ویژۀ نوروز مناسب خواهد بود .

نوروز سال ۲۰۰۹ در آمریکای شمالی ، در اطراف شهر های لویسویل و شیکاگو اتفاق می افتد . نوروز 2010 در اوقیانوس و 2011 در مغولستان و چین اتفاق خواهد افتاد  .

یاد اولین جشن نوروز ( سال 1725 قبل از میلاد ) در ولایت نیمروز سیستان گرامی باد .

 به امید این که این جشن مبنای علمی دارد و یادآور شکوه خراسان و پارس و ایرانشهر باستان باشد ، خرد و دانش بر خرافات پیروز شود و صلح و صفا ، جای دشمنی و جنگ را بگیرد .  بهار روزتان خجسته ، نوروز تان پرشکوه و زنده گی تان شادان باد .

                       بر آمد باد صبح و بوی نوروز                      

به کام دوستان و بخت پيروز
مبارک بادت اين سال و همه سال
همايون بادت اين روز و همه روز
چو آتش در درخت افکند گلنار
دگر منقل منه آتش ميفروز
چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست
حسد گو دشمنان را ديده بردوز
بهاري خرمست اي گل کجايي
که بيني بلبلان را ناله و سوز
جهان بي ما بسي بودست و باشد
برادر جز نکونامي ميندوز
نکويي کن که دولت بيني از بخت
مبر فرمان بدگوي بدآموز
منه دل بر سراي عمر سعدي
که بر گنبد نخواهد ماند اين کوز
دريغا عيش اگر مرگش نبودي
دريغ آهو اگر بگذاشتي يوز
سعدی

 

 

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 17:54 | Tue 18 Mar 2008 •

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 22:18 | Sat 15 Mar 2008 •

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 10:48 | Wed 12 Mar 2008 •

در بزرگداشت روز جهانی زن ...

 

ای همه زنده گی زتو ، بی رخ تو بهار کو ؟                                                   

شادی و خرمی کجا ، چرخش روزگارکو ؟                                                     

 سرٌ وجود ما تویی ، بود و نبود ما تویی

بی تو درخت زندگی ، بر لب جویبار کو ؟

 

 با تو درخت زنده ام ، بی تو زچوب خشک تر

بی تو بهار دل کجا ، بادۀ خوشگوار کو ؟

 

 نی چه شد و نوا کجا ، در دل ما جلا  کجا ؟

نور به کوره راه شب ، رهرو شام تار کو ؟

 

 گر به جهان نظرکنم ، از تن شب گذر کنم ؟

بی تو فروغ چشم من ، در دل کوهسار کو ؟

 

 درد تویی ، دوا تویی ، مهرتویی ، وفا تویی

نورتو و نوید تو، بی تو به دل قرار کو ؟

 

زایش و رویش از تو شد ، جوشش و پویش از تو شد

صبرو قرار ما ز تو ، غیر تو غمگسار کو ؟

 

 درد تو را، ستم  تو را، خنده در اوج غم تو را

بی تو امید زنده گی ، در دل رهسپار کو ؟

 

کار تو را ، هنر تو را ، باغ  تو را ، ثمر تو را

بی تو به شام  بی‌ سحر، آتش پر شرار کو ؟

بر پایه اندیشه و بنیان نهادۀ زرتشت ، در پیرامون اهورامزدا ، شش امشاسپند یا فرشتۀ فرهمند و بلند پایه حضور دارند که سه تن آنان مادینه هستند .

ـ سپندارمد ، مادینه : امشاسپندی است که سرپرست زمین ، آبادانی و خرمی است ، و نماد فروتنی ، بردباری و جانبازی .

ـ خرداد ، مادینه : امشاسپندی است که نگاهبان و پرستار آب ، نماد رسایی ، رستگاری ، والایی و آرامش ، برازنده گی و نیک بختی است .

ـ امرداد ، مادینه : امشاسپندی است که پاسداری از گیاهان و روییدنی ها به عهده اوست و نماد سرسبزی و آبادانی است .

تمامی ویژه گی هایی که در سرشت زن است را در این سه مادینۀ امشاسپند برشمرده شده است . تعدادشان برابر با تعداد نرینه ، امشاسپندان است . و این تساوی در میان ایزدان نیز دیده می شود و از ایزدان ، ایزد آناهیتا نگاهبان آب است .

حقوق زنان از زبان داریوش ، حقوقی است که شایسته یک انسان است . از جمله برابری مزد کار برای کار مساوی ، بالاترین حقوق از آن زن سرپرست خانواده ، همسانی محیط کار زن و مرد و برابری در ارث است .

در آخرین روزهای تاریخ باستان ، پادشاهی بانو « پوراندخت » و « بانو آذرمیدخت » در دوره ای پر از بحران در خورتوجه است ، تا نشانی از « جایگاه فراز » زن در تاریخ باستان را نظاره گر باشیم .

« فرود جایگاه » زن پس از حمله اعراب آغاز می شود . اینان مذهبی را حاکم کردند که ساخته شده در جامعه عرب بود و با مطالعه و توجه می توان دریافت که برای جامعه آن زمان شبه جزیره عربستان ، که در آن نگرش مردسالارانۀ مطلق حاکم بوده و دخترانش محکوم به زنده در گور شدن بودند . چنین مذهبی می توانست امتیازات بسیاری رابرای نجات زنان از مرگ و برده گی به هر شکلی فراهم آورد . اما کاربرد آن در جامعه خراسان و پارس ، محروم کردن کلیه زنان از حقوق انسانی و اجتماعی خویش بود . از فراز جامعه به فرود در پس پرده های سیاه . از بیان آزاد در اجتماع به سکوت حتی در کنار همسر . از باروری توانایی ها به سترون کردن آنها ، و از اوج دانایی ها به ژرفای خرافه اندیشی ، کشاندن بود . 

بگذارید  زنده گی  کنیم !

 

زهرا سعید زاده

فوق لیسانس حقوق بشر از دانشگاه لندن .

در دنیای امروز که کشورها  با سرعت به سوی پیشرفت، بهبود و جهانی شدن در حرکتند، در کشوری مثل ایران جریان این حرکت برعکس است . اول اینکه در اوج قرن 21 قوانینی کاملا تبعیض آمیز و ضد زن در دولت تصویب می شوند که جای هیچ شکی باقی نمی گذارد که دولت ایران در مقایسه با کشورهای مسلمان همسایه اش هر چه بیشترمسیر عقب افتادگی را در پیش گرفته است ، بعداً می شنویم از طرح موسوم به ارتقای امنیت اجتماعی که مرحله به مرحله در سطح کشور ایران اجرا شده و می شود.
امسال ، از اوایل بهار سال 1386  به ترتیب به طرز لباس پوشیدن و مدل موی دختران و پسران جوان توسط دولت ایراد گرفته شده است ، به مردم توسط نیروی انتظامی حمله شده و افراد زیادی دستگیر شده اند و همانجا جلوی مردم در خیابان شلاق خورده ان ، در همین حال تلویزیون ملی ایران با افتخارتمام تحقیر و توهین های غیر انسانی را که نیروهای پلیس با افراد دستگیره شده موسوم به "اراذل و اوباش"   داشتند را نشان می دهد . به جوانان درون کافی شاپها توسط کسانی که نمیدانیم پلیس مخفی اند یا  نیروهای حزب الله حمله میشود و اکثر کافی شاپها همراه با کافه کتابها تعطیل میشوند . زمستان می رسد و بهانه جدید برای سرکوب و تحقیر زنان و چه چیزی عجیب تر از این که به چکمه پوشیدن دختران وزنان مهر بد حجابی زده شود و نیروی انتظامی در خیابانها به کمین بنشینند تا آنها را به جرم تا زدن شلوار درون چکمه های بلند دستگیر کنند . جرمی که در هیچ کتاب قانونی تعریف نشده و به گوش کسی نخورده ! خیلی ازدختران و زنانی که دستگیر شدند تا قبل از آن   حتی نمیدانستند چکمه پوشیدن جرم است .  با اجرای این طرح دولت ایران هر روز به کرامت و شان انسانی مردم جامعه اش توهین کرده و حقوق انسانی آنها را نا دیده گرفته است .
پوشش غیراسلامی  و تبرج ، عنوانی است که به پوشیدن چکمه های بلند داده اند؛ با این تفسیر که زنان با این نوع پوشش می خواهند خودآرایی و خود نمایی کنند تا مردهای مظلوم و بی زبان جامعه را تحریک کرده به کارهای حرام بکشانند . دستگیرشان کنید ! امنیت جامعه را به خطر انداخته اند !  آیا زنان ایرانی این قدر مهم و قدرتمند شناخته شده اند که چکمه پوشیدن آنها میتواند "اسلام" آنها را به خطر بیاندازد؟ اسلام تعریف شده در ایران به نفع مصالح دولت است نه ملت .  در کدام یک از منابع فقهی و شرعی پوشیدن چکمه بلند زمستانی از مصادیق پوشش غیر اسلامی شناخته شده ؟
دولت نه تنها در انجام وظیفه اش درتضمین و احترام به حقوق فردی افراد جامعه کوتاهی کرده بلکه کلیه حقوق فردی و بشری ملت را به راحتی نادیده گرفته است .
ناگفته نماند که دولت کانادا ایران را یکی از 13 کشوری دانسته  که بیشترین نقض حقوق بشر را به بد ترین شکل داشته است .
سازمان ملل در کنار سازمان دیده بان حقوق بشر قطعنامه های مختلفی را برای دولت ایران صادرکرده اند تا به اعمال ضد حقوق بشری خود نسبت به ملت ایران پایان دهد .
دولت پلیسی با ایجاد فشار و سختی های  زیاد روی زندگی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مردم ابراز قدرت کرده وبا کنترل بر لایه های مختلف زندگی مردم و رخنه کردن به حریم خصوصی آنها حکمرانی می کند . دولت ایران با این کارو نقض کلیه اصول اخلاقی و انسانی میخواهد کنترل زندگی ملت را به دست بگیرد وبه جای آنها تصمیم گیری کند .
سیاستگذاران در ایران به نام اسلام و اخلاق و به کام خودشان برای سرکوب افراد ملت بخصوص قشر زنان تصمیم گیری می کنند. فشار جدیدی که روی پوشش "غیر اسلامی " زنان وارد شده به خاطر مذهب نیست بلکه به خاطر کنترل و سرکوب زنان از این طریق است. روایاتی که از دستگیرشدگان و شاهدان این جریان شنیده ام گویای این مطلب است که هدف اصلی ایجاد تنش و وحشت بین افراد جامعه است. مهم  لباس و آرایش نیست.  نیروها ی پراکنده پلیس برای اینکه ابراز وجود کرده و قدرتشان را نشاند دهند هرکس را که دلشان بخواهد توی خیابان به این بهانه دستگیر میکنند . این تحلیلی است که اکثر شاهدان دستگیری و دستگیر شدگانی ابراز کردند   که مدعی بودند هیچگونه مورد بد حجابی نداشتند.
آزادیهای مدنی به آزادیهایی گفته می شود که از حقوق افراد ملت با محدود کردن اعمال  دولت در بعضی موارد حمایت می کند تا دولت ازاعمال قدرت خود بر شهروندان سوء استقاده نکند. آزادیهای مدنی متعارفی که همه ما با آن آشنایی داریم حقوق ابتدایی است که هر انسانی مستحق آن می باشد .
تعریف حقوق بشر را همه می دانیم . حقوق بنیادین و اولیه و آزادیهای ابتدایی که همه انسانها به محض تولد  از آن برخوردارمیشوند و تمام حقوق مدنی و سیاسی،اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی را شامل میشود . بطور کلی میتوان از حق امنیت، حق داشتن آزادیهای فردی، عدالت، حق زندگی کردن با کرامت ، حق رهایی از هرگونه ترس نام برد که ابتدایی ترین حقوق انسانی بشر هستند که با کمال جسارت مورد نقض دولت ایران قرار گرفته اند.
احترام به حقوق اولیه انسانها در ایران از بین رفته، بخصوص حریم خصوصی افراد مورد بی احترامی قرار گرفته و شأن انسانی  زیر سوال برده شده است. طبق ماده 8 کنوانسیون حقوق بشر اروپا   بر حق افراد به داشتن زندگی خصوصی و احترام به حریم خصوصی، خانه و خانواده تاکید بسیار کرده است.   
در اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل1984 راجع به حق مردم برای زندگی در  صلح  ، فراهم کردن یک زندگی همراه با صلح و آرامش از وظایف دولت شناخته شده که باید هر اقدام لازم و مناسبی را برای دسترسی به آن ، چه در سطح ملی چه در سطح بین المللی به کار گیرد.
کنوانسیون اروپایی  حمایت از حقوق اولیه بشرو آزادی 1953  درماده 1/5میگوید که هر بشری حق آزادی و امنیت شخصی دارد . هیچ کس را نمیتوان از این حق محروم کرد مگر طبق قانون و در همان ماده در بند 5 میگوید که هر کس که بدون عذر قانونی موجه دستگیر شود حق شکایت دارد .
ماده 8 همین کنوانسیون میگوید که احترام به زندگی خصوصی هر فردی حق انسانی اوست و باید به خانواده و خانۀ افراد احترام گذاشت و هیچ نوع دخالتی توسط نیروهای عمومی دولتی نباید صورت گیرد مگر تحت لوای قانون .
ماده 12 اعلامیه جهانی حقوق بشر مقرر داشته که هیچ کس  حق ندارد به حریم خصوصی ، خانه و خانواده افراد بی احترامی کند و قانون باید از این حق انسانی حمایت کند.
دستگیر کردن جوانان در خیابانها همراه با هتک حرمت و خشونت نسبت به آنها توسط ماموران زن و مرد نیروی انتظامی و گرفتن تعهد از آنها نه تنها خلاف اصول بین المللی حقوق بشر است بلکه ناقض قوانین ملی ایران در احترام به اصل آزادی و حقوق شهروندی است.
تا جایی که معلومات من یاری میکند ، امنیت اجتماعی یعنی خدمات رفاه اجتماعی که دولت برای حمایت از افراد جامعه ارائه میدهد. این طرح امنیت اجتماعی چه نوع حمایتی ازمردم بخصوص زنان و دختران جامعه می کند؟ آنچه که ما این روزها درایران شاهد آن هستیم ازبین بردن امنیت در جامعه است. دختری که از خانه خارج می شود خانواده اش نگران می مانند که آیا به خانه بر می گردد یا اینکه باید برای آوردنش به بازداشتگاه بروند، فقط شاید به خاطر اینکه چکمه بلند پوشیده یا کت زمستانی اش بلند نبوده.این را یکی از شهروندانی میگوید که از اجرای این طرح شاکی است.
به راستی حقوق مدنی چیست ؟  بخشی از حقوق اجتماعی است که شامل حمایتها و امتیازاتی میشود که طبق قانون آن کشور به هر فردی در جامعه داده شده است که بدون تبعیض از حداقل استانداردهای لازم برای زندگی برخوردار شود. با ارائه و اجرای این طرح دولت ایران بر این مطلب صحه گذاشته است که  مردم ایران نمیتوانند از حداقل حقوقی که یک فرد میتواند در جامعه داشته باشد مثل   انتخاب پوشش و لباس،داشتن امنیت شخصی و حق احترام به حریم خصوصی بهره مند شوند .
با اجرای طرح امنیت اجتماعی توسط نیروی انتظامی در سراسرکشور ، دولت ایران نقض حقوق بشر را به نهایت آن  رسانده است. توهین به دختران جوان این مرز وبوم در خیابان، زدن آنها و به زور بردن آنها درون ماشینهای بزرگ با شیشه های دودی که آرم سبزرنگ "گشت ارشاد" روی آنها حک شده چه مصداقی غیر از خشونت و آشفتگی در جامعه را میتواند داشته باشد ؟ رفتارهای غیراخلاقی وضد انسانی ماموران دولت با آسیب پذیرترین قشر جامعه که دختران و زنان آن هستند باعث بوجود آمدن خفقان در شهر و جوی ترسناک  در گوشه و کنار شده است .
طبق ماده 9 میثاق بین المللی حقوق اقتصادی اجتماعی و سیاسی ، تمام افراد بشر حق دارند که امنیت اجتماعی داشته باشند .
درسیستمی که حقوق اولیه افراد جامعه انکار میشود، ترس برجامعه غلبه میکند.ترس بدون علت از هر چیزی،ترس از دستگیری، ترس اززندان، ترس از دست دادن خانواده و دوستان و... در صورتی که طبق قوانین حقوق بشر بین الملل هر فردی باید از ترس رهایی داشته باشد و مسولیت از بین بردن آن با دولتهاست. برعکس دولت ایران برای از بین بردن ترسی که خود از نسل جوان دارد که مبادا طغیان افکارشان سیلی شود ویرانگربر سیاستهای ضد بشری آنها ، ترس بردل افراد جامعه می اندازد تا با نشان دادن قدرت حکومت کند .
در مقدمه اعلامیه جهانی حقوق بشر 1948 آمده است که :

 تشخیص کرامت انسان پایه ای است برای برقراری آزادی ، صلح و عدالت در تمام دنیا و تمام افراد بشر باید آزادی بیان و عقیده داشته باشند و رها از هرگونه ترس باشند .
میثاق بین المللی حقوق اقتصادی اجتماعی فرهنگی هم در ماده4 به حق داشتن امنیت اجتماعی برای تمام افراد بشر تاکید کرده است. میثاق بین المللی حقوق مدنی، فرهنگی سیاسی در ماده 7 میگوید که هیچ انسانی نباید مورد رفتار پست،خشن و غیر انسانی قرار گیرد. در ماده 9 اشاره میکند به حق هر انسانی به آزادی و امنیت فردی. همین میثاق در ماده 17 از حق داشتن حریم خصوصی و احترام به آن صحبت میکند و تاکید میکند که هیچ کس را نباید از این حق محروم کرد.
عدم انجام وظیفه صحیح نیروهای حافظ نظم وامنیت در جامعه در پی وجود قوانین و مقررات نا امن کننده و ضد حقوق بشردر ایران  توجیه می کند که چرا طرح "ارتقای امنیت اجتماعی" عدم امنیت در ایران را بیشتر کرده است ؟

 

 

   شش ماه زندان و ۱۰ ضربه شلاق ،

                         برای مرضيه مرتاضی لنگرودی ....

مرضيه مرتاضی لنگرودی از فعالان حوزه زنان به شش ماه زندان و ۱۰ ضربه شلاق  محکوم شد  .در روز ۱۳ اسفند ۱۳۸۵ که قرار بود ۵ نفر از فعالان حوزه زنان در دادگاه انقلاب محاکمه شوند تعدادی از دوستان و اعضای خانواده اين افراد برای اطلاع از جريان دادرسی در محل دادگاه انقلاب حاضر شدند که متعاقب اين امر حدود ۳۳ نفر از حاضران بازداشت شدند . مرتاضی لنگرودی يکی از اين بازداشت شده گان بود .

 

 

 

 

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 14:47 | Fri 7 Mar 2008 •

جهان ، فلسطین را به خاک سپرد  ....

 دیروز در آخرین عملیات هوایی و زمینی قوای اشغالگر اسراییل در نوار غزه ، یکصد وبیست فلسطینی کشته شدند . مناطق مسکونی فلسطینیان ویران گردید ، و مردمانی زیاد زیر خرابه ها جان سپردند ....

از این بیداد ، گر خون به جوش آید ، عجب مدار .

رادیو فرانسه گفت :

 این شدیدترین عملیاتی بود ، که اسراییل طی سه سال اخیر انجام داده است .

 

 

  

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 20:38 | Mon 3 Mar 2008 •

 

شهری که آدم و حیوان ، رفیق همدگر اند .

 

اطراف خانۀ من ، چمن ها همه سبز اند ، چون همه خانه ها و همه جای دگر ....

انبوه درختان سرو ، تا امتداد کوه ها ....

 از برکت دو سه درخت چارمغزِ مقابل خانۀ من ، سنجاب های کوچک ، از صبح وقت در جست و خیز روی سبزه ها و شوخی با همدگر روی تنه های درختان ، پایین بالا .

 اسباب بازی اطفال همه جا پراگنده است روی زمین شب و روز . دروازه خانه ها شب و روز باز است . قیمت بهاترین  موتر های مدلِ روز با مصؤنیت کامل مقابل خانه ها پاک است .

 پرنده گانِ خوشخوان رنگارنگ در هر طرف ، از صبح وقت در واویلا ...

 همه رنگ به رنگ ، خوشرنگ ...

 به تقلید همسایه ها ، روی بالکن  ، ظرفِ آب و دانه گذاشته ایم . ظرف کاشی دانه برای پرنده گانِ کوچگ . برنج و گندم و آب ، برای خیل قره قوش ها ، مینا ها ، سهره ها و دم آبی ها و چلچله ها .... همه گان animal lover اند اینجا .

 

اذیت و مزاحمت حیوانات ، عین جرم است مانند اذیت انسان .

 

شهری که همه را ، از هر که خبری هست . چشم دولت بیدار است شب و روز . از گریۀ طفلان خبری نیست ...
ناله ، فغان ؟ نیست که نیست . طفلی اگر گریه کند ؟ همسایه زنگ میزند به وزارت اطفال . ظرف سه دقیقه ،  به سر وقت طفل میرسند یک زن و مرد ... باز جویی و صد چون و چرا ؟ طفل را با خودشان میبرند ، در خانه های امن . کمک  300 دالرماهانۀ دولت از بیت المال تا سن هژده سال ، میرود به حسابِ دگر ...

 

 درین شهریکه خانۀ من است

 

 تبعیض و تعصب جرم است شدید ... تماس به بدن دیگران قانوناً منع است . در صورت تصادف و غیر عمد معذرت خواستن حتمیست . درینجا زن و مرد ، سرخ و سیاه و سفید ، هندو و مذهبی و ترسا و یهود ، با هم برابر اند ، هم ردیف  هم اند . از 150  کشور جمع اند اینجا ، آدم ها  .  رفیق همدگر اند آدم و حیوان ...

 همه را بر دگری حقی هست . همه را از دگری خبری هست . اگر خطری متوجه یک شهروند باشد یا به کمک نیاز داشته باشد دادن راپور فوری به پولیس و تقاضای کمک عاجل یک وظیفه است و بی تفاوتی جرم است .

علی ایحال ، درین میانه قصۀ مهمان ....

مهمان داشتم امروز . « اجمل »  طرف های عصر گفت :

 بیا ، برویم deer lake  . گفتم :  رفتیم ...

 ریگ های سفید رنگ ساحل جهیل آهوان ، مثل مخمل نرم است و سفید . آب های لاجوردین رفته در میان کوه های بلند در مقابل ، چپ وراست .  کوهای ستبر همه سبز . آب جهیل به اوقیانوس آرام پیوسته است . از کوهای اطراف خیل پرنده گان در پرواز ، سکوتِ محض ...

 بیست دقیقه راه بود که رسیدیم . راه پارک مسدود بود . کمپنی های فیلم برداری ، از جهیل آهو برای زیبایی صحنه ها فیلم پری می نما یندبعضاً .  Trackهای بزرگ در رفت و آمد و بگیر و نمان . در پارکیگ پیاده شدم . در چمنِ سبز کنار ساحل ، خیل پرنده گان « نوع مرغابی » شاید . در اولین قدم در چمنِ سبز ، که یکی از جمع این پرنده ها با تلاش به طرفم آمد ، لنگا لنگ ...

 پای چپش اش آویزان ، جست زنان با پای راست آمد تا بیست قدم . از نفس افتاد ...

 دوباره  روی پای راست  خیز برداشت و جست زنان آمد تا پیش پایم . و من مثل مجسمه  همچنان خشکم زد ، جای در جای . که این پرنده چه می خواهد ؟ خیل پرنده گان در همان دور دست جمع بودند باهم . فقط همین یکی کنار پایم توقف کرد ...

 چند بار سر و گردنش را به طرفم بلند و پایین کرد ...

بعد  با نولش  چند بار پاچۀ پطلونم را کشید و رها کرد ...

 رفیقم آمد ، که چه گپ است ؟

 گفتم  : این را باش ، بیا وببین ، کمک می خواهد حتماً ...

 یکنفر با لباس شب بین راهنمای ترافیک بود آنجا . اجمل به او چیزی گفت . محافظ پارک آمد و گفت :

 God bless you . خدا برکت بدهد به شما . با موبایل اش با جایی تماس گرفت . دوباره آمد و گفت :

 می آیند حتماً منتظر باشید . به رفیقم گفتم :

در موترخوردنی داری ؟ رفت ، گفت چیزی نیست ،  فقط دو سه پارچه مغز چهار مغز آور . توته توته کرد در جلوش پاشید . طفلکی به عجله خورد و چیزی باقی نماند . با شتاب رفت  و یک اسفنج کِیک چار مغزی آورد . توته توته کرد ، پاشید .

 گفتم  : که بس است . در گلویش گرفته است . قورتک میزند . بیچاره خفه می شود . کاش آب نیزمی آوردی . در هیجانی عجیبی گیر مانده بودم . پیوسته تلفون ها به همدگر زنگ می زدند . کسی نیامد . به آن رهنما گفتم  : درینجا کلنیک عاجل برای پرنده گان هست ؟ گفت : یکی هست ، چون نا وقت است بسته شده ،  از کارمندان سمت شمال کمک خواستم . درین وقت شب  ، ترافیک بیر و بار است .  حتماً می آیند ...

 بقیۀ غذا را اجمل در خیل پرنده گان پاشید . همه چون زاغ و زنبور چسپیدند دور و برش . ناگذیر همه را با دو دستس کش کرد ، اشپلاق و جان خلاص . پریدند همه به سوی جهیل ، قیل و قال کنان . این پرنده نیز خیز برداشت ، لنگ لنگان ... جلوش را گرفتمو مقابلش ایستادم . ناگذیر با دست قاپیدمش .

 گفتم : باش کجا ؟ کاکا ... پنجال زد با پای چپش . نول زد در دستم سخت .

 در طول باکس گذاشتمش آهسته . باز تیلفون کردم .

 گفتند : اگر  نا وقتان هست ؟ لطفآ در یک گاز استیشن بگذارید ، آدرس بدهید می آیم میگیریمش  . و یا با خود تان ببرید خانه به آدرستان می آییم . آدرس دادیم و آمدیم خانه ...

 چند لحظه بعد زنگ دروازه . رفتم پایین ...

یک زن و یک مرد با یونیفورم همرنگ . پرنده را گرفتند آهسته و جا بجا کردند در موتر شان  و بعد سوال و جواب . غذا که نداده اید ؟ چی داده یی او را ؟

گفتیم : چند پارچه کیک . گفت : چرا ؟ مبادا که او را مسموم کرده باشید ؟ حالا بیا و بپرس ...

یک فورمه را آورد که خانه پوری کنم . صرف نام و آدرس گذاشتم  و گفتم : دیگرش را تو خودت خانه پوری کن  لطفاً ...  گرفت و رفت .

 راستی من از تحقیقات این زن خوشم نیامد . دو روز بعد تیلفون زدم ، که حال مریض من چگونه است ؟ چرا  راپور صحی آن پرنده تا هنوز برای پای واز مریض که من هستم ، مخابره نشده است ؟ خانم دید که در تلک گیر افتاده است ، معذرت خواست . گفت :

پای مریض شما جراحی شده از بابت پارچۀ شیشه و التهاب . فعلاً با آنتی بیوتیک زیر تداوی است .  تا دو هفته مرخص میشود ، ان شاء الله ... گفتم شما از من تسلیم شده اید دوباره تسلیم بدهید که ببرم در همان پارک . گفت باشد حتماً . دو هفته بعد ، باهم پرنده را در کنار جهیل رها کردیم . پرنده پرید ، خوشوقت ، آسان ... در آب های لاجوردی جهیل  با خیل پرنده گان .

 باهم خندیم ، خوشوقت شدیم . همدگرمان را بوسیدیم .

  چه قدر؟ ازمذهب پدرم شرمیدم ، والله ...

 

 

 

کانادا .

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 21:29 | Fri 29 Feb 2008 •

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 13:28 | Wed 27 Feb 2008 •

پاسخ به جناب سرور حسینی « مهرورز » دامت توفیقاته .

 

قبل از این که به پاسخ این دوست محترم بپردازم ، متن پیام جناب شانرا اینجا میگذارم . قضاوت با خواننده گان .

سلام دوست کابلی من !
مطلب اخیرت خیلی برایم جالب بود. زنده باشی با این مطالب جالب. یک نکته را در این مطلب یافتم. آن اینکه آقای خامنه ای مرد خوش قلب و پاکی بوده و هست اما نتوانسته است که حکومتی را که خودش می خواست و آرزو داشت بسازد . بحث نخواستن نیست بلکه بحث نتوانستن است . بگذریم . فرموده بودی در پیامخانه وبلاگ من که :
« مشکل کشور ما با تیوری حل نمی گردد . این گره کور به شیوۀ افغانی و به دست خود افغانها باز شدنی است . نه به زور سرنیزۀ غارتگران اجنی ، ارتجاعِ تاریخ زده و همسایه گان طماع .
اگر کسانی که با دستگاه قدرت ساخته و دیگران را به صبر و گذشت و قناعت دعوت می کنند ، بفرمایند ، یا الله .
لیکن من ننگ کار با این وطن فروشان را نمی پذیرم . لطفاً برای دیگران سازش با وضع موجود را درس ندهیم که این به ذات خودش خیانت است . فقط همین و بس . »
نمیدانم شیوه افغانی که شما از آن یاد می کنید کدام شیوه است ؟ افغانها چه وقت شیوه سنتی خود را به کار گرفته و یک گره کور را باز کرده اند ؟ اصلا افغانها در کدام برهه از زمان توانسته اند روی پای خود باشند و داد از استقلال بزنند؟ امروز جهان به این فیصله رسیده است که افغانها خودشان نمی توانند بر خود حکومت کنند و نیازمند یک آقایی هستند که بالای سرشان باشد و بر آنها حکومت کند. روزگاری انگلیس از هزاران کیلومتر دورتر آمده بود و بحر های عظیم را پشت سر گذاشته بود و در خاک ما و در خانه ما برما حکومت می کرد. روزگاری هم شوروی برای ما حکومت تعیین می کرد و تصمیم می گرفت. زمانی هم ایران و پاکستان برای ما دولت سازی می کردند و امروز هم که دیگر میدان گولف جهانی شده که هر کسی در آن می تازد. شیوه افغانی همان است که دوستم در حق پشتونهای جنوبی و مغربی می کرد یا آن که سیاف در افشار انجام داد یا آنکه طالبان در مزارشریف کردند یا آنکه حکمتیار و ربانی و مسعود و مزاری در کابل کردند؟ کدام شیوه افغانیست ؟

دوست عزیز میدانم که قبول کردنش سخت است و بسیار زجر دهنده اما باید بپذیریم که اگر جامعه جهانی نباشد و هیچ دخالتی هم درکار نباشند افغانهای ما گوشت هم دیگر را میدرند. مگر نمی بینی که چگونه همین اکنون با دستان بسته چطور بمب را در میان کودکان و مردان بیگناه منفجر ساخته و تکه های گوشت ده ها و صد ها نفر را به آسمان می فرستند؟ زمانی که این افراد دست باز داشته باشند چه می کنند؟؟ اگر بیشتر از این بگویم تف سر بالاست و دوباره بر روی و بر ریش خودمان می افتد. پس همین اشارت کافی است .
پیروز باشی .

از توضیح مبنی بر اینکه مهروز عزیز معترف هستند که حکومت مطلقۀ ولایت فقیه در کشور همسایه ناکارآمد بوده است و با چماق شرع بر گردۀ مردم ایران حکومت میکند ، شلاق میزند ، قطع اعضا و سنگسار و جوخه های اعدام برپا میدارد و ...

در عنوان قبلی همین صفحه مطلبی را از زبان یک جوان ایرانی به اسم « هوشنگ اسدی » آوردم که با جناب خامنه ای در زمان شاه همبند بوده اند در یک سلول زندان . یکی از روز ها باهم میخندند که زندان بان دروازه میکشاید و دو سِلی  یا کشیدۀ محکم بر رخ آنان مینوازد که زندان جای خندیدن نیست ، میبایست به حال خودشان بگریند . و جناب خامنه ای میفرماید :

 در حکومت اسلامی ، قطرۀ اشکی به زمین نخواهد ریخت ...

 و مردم ایران دیدند که نظام مطلقۀ ولایت فقیه ، با قتل های زنجیره ای ، و ادامۀ جنگ خونین و بی مفهوم با عراق ، فوارۀ خون برپا کردند . و مشغلۀ ایام آخر هفتۀ همین عالی جناب به عوض شادی و خوشی ، مرثیه خوانی است و برای مرده های چهارده قرن قبل اعراب ، بایست مردم ایران به سرو صورت شان بزنند و بجای اشک از دیده خون ببارند .

 می گذریم ازین مطلب ...

 و اما از اهانتی که به مردمان این سرزمین روا  داشته می شود ، مبنی بر کودک بودنِ این مردمان در عرصۀ سیاسی و بی لیاقتی در امر حکومت داری و ادارۀ کشور شان ، توجه آن سرورگرامی را به خوانش مطلبی زیر عنوان « قدم نامبارک محمود » و « یعقوب لیث فرماندار جهان شد » جلب میدارم که : یکهزار سال قبل از امروز چگونه مردان این سرزمین در بخش اعظم قارۀ آسیا فرمان راندند و « فرماندار جهان » شدند . باری شاه زمان برای برون راندن انگلیس از قارۀ هند چگونه اسب میتاخت و استعمار برای گریز از مرگ ، به شاهان قاچار  پناه میبرد تا به هرات حمله کنند . و زمان شاه بارها از دهلی تا مشهد ، اسب تا خته و از قلمرو پهناور کشورش دفاع نموده است . کسانیکه تاریخ را نخوانده و از آن نیاموخته اند ، مجبور اند تاریخ را دوباره تکرار کنند .

 هرکه نامخت از گذشت روزگار

هیچ نآموزد زهیچ آموزگار .

سیاهۀ از کتاب های تاریخ را در ختم این نوشتار خواهم آورد تا اگر تاریخ هفت هزار سالۀ این سرزمین را نخوانده ایم ، حد اقل تاریخ دوسدۀ اخیر کشورما و منطقه را با چشمان باز دوباره بخوانیم . بخصوص کتاب « روابط سیاسی ایران و انگلیس در قرن نزدهم » نوشته محمود محمود که هشت مجلد است ، هیچ گوشۀ تاریکِ در اوضاع دوقرن اخیر باقی نگذاشته است . روایتی از جلد سوم است که :

باری یک مهندس فرانسوی  به نام « وامبری » به قصد عبور ازین منطقه ، چندین سال در عربستان به آموزش زبان عربی وفارسی پرداخت و در پهلوی سه چهار زبان اروپایی ، تسلط کافی به زبان فارسی یافت و مدت هشت سال سمت ترجمان وزارت خارجه در دولت قاجار را داشت . نامبرده هنگامیکه با لباس درویشی به هرات آمد ، « یار محمد خان » حاکم هرات بود و برادرش « کهندل خان » حاکم قندهار . یارمحمد به آن جهانگرد اروپایی گفت : میدانم که تو جاسوس هستی ، سپس صندوقی بیاورد از طلای رشوۀ انگلیس وگفت : یک سکۀ آنرا در امور شخص ام مصرف نکرده ام . به امپراطور بگو که : تمام این سکه های طلایت را در امر جهاد برای بیرون راندن شما از منطقه مصرف خواهم کرد تا آسیا را از لوث استعمار پاک سازم . بعداً همین شخص جهانگرد در قندهار محبوس گردید و کهندل خان برایش گفت : در تمام افغانستان سه نفر جاسوس خارجی را با لباس درویشی گرفتار نمودیم و دو نفر آنها را به توپ پراندیم . باروت تمام شد ، نفر فرستادیم باروت بیاورند و تو در پهلوی آن سومی در انتظار اعدام باش . بقیه داستان را در آن کتاب بخوانیم ...

 باری در محاصرۀ بالا حصار بدست غازیان ، قوای انگلیس چاره را حصر دیدند و دست به نیرنگ زدند که اگر با پرداخت طلا به قوم قزلباش ، جنگ شیعه و سنی راه اندازند شاید بتوانند قوای شان را از مخمصه بیرون بکشند . مردمان هوشیار آن دوران به این نیرنگ پی بردند و دیدیم بر سر لشکر چهارده هزار نفری انگلیس آنچه آوردند که درسی بزرگی بود برای ابر قدرت انگلیس در آن دوران که به جز یکنفر طبیب ، بقیه درین سرزمین نیست و نابود شدند و زنده ماندن قصدی آن طبیب بخاطر آن بود ، تا شرح آن شکست  خفت بار را برای حاکمان کشورش گزارش بدهد .

بادریغ که درین سه چهار دهۀ اخیر ابر قدرت های جهان وضع را  در کشور ما آن چنان آورده اند که در حکومت دست نشانده و اجیر کنونی ، از بین هر سه نفر ، شاید یکنفر جاسوس خارجی باشد و تمام عملکرد شان برپا داشتن فتنه و نفاق بین اقوام است در اختلاف مذهب و قوم و زبان و چنین و چنان . شیوۀ کهنه و غیر انسانی که توانستند آنرا در کشور عراق پیاده کنند و زیر نام دفاع از حقوق بشر و دموکراسی ، فوارۀ خون برپا ساختند . شیعه و سنی و کردی و عرب را به جان هم اندختند تا بتوانند قوای شان را از باتلاق عراق بیرون بکشند .

بیاییم تا دیر نشده است تاریخ را دوباره بخوانیم . تاریخ پس از مرگ دیکتاتور نوشته می شود . در کتاب « افغانستان قلمرو استبداد » جناب دای فولادی ، « تاج التواریخ » و « سراج التواریخ » را پس از مرگ دیکتاتوران دوباره نویسی کرده است ، لطفاً آنرا بخوانیم .

لیست از کتاب های تاریخ  پیشکش است ، باهم بخوانیم و نگوییم که مردمان منطقه در دوران کودکی شان قرار دارند ، حکومت داری نمیدانند و بایست گرگهای آنطرف اوقیانوس ها بیایند و در جوامع به اصطلاح  آنها « گوسفندی » شرقی ها حکومت کنند و ما را وابسته خودسازند . انسان وابسته ، انسان نیست . هیچ بدبختی و شقاوتی برای من وحشتناکتر از این نیست که خویشتن را در برابر دیگری درمانده و بیچاره ببینم و او بتواند مرا به گردن نهادن به هوا و هوس و اراده ی خود مجبور کند . روشن اندیشی همین است که آدمی دست و پای خویش را از بند قیمومیت آزاد کند و عزم راسخ و شهامت لازم برای استفاده از عقل و خرد خود را بدون هدایت دیگری داشته باشد . شعار روشن اندیشی جز این نیست . والسلام .

در خاتمه از صرف وقت آن سرور گرامی برای نوشتن پیام سپاسگذارم . واضافه میدارم : همچنان که چهره ها متفاوت اند ، افکار نیز میتواند متفاوت باشد ، و این یک امری کاملاً طبیعی است . برداشت من از قضایا ، فقط  همین است و بس .

شاداب باشید .

 

کتابهای منتشرۀ کانون روشنگران ایران .

تاریخ ایران  :

ایران پیش از آریایی ها

تاریخ ایران پیش از اسلام

دودمان و حکومت ها

ایلامیان – مادها – هخامنشیان – سلوکیان – اشکانیان – ساسانیان

تاریخ ایران پس از اسلام

دودمان و حکومت ها

خلفای راشدین – امویان – عباسین

ایران در دوران حکومت های محلی

طاهریان – صفاریان – سامانیان – آل زیار – آل بویه – غزنویان – سلجوقیان – خوارزمشاهیان .

ایران در دوران مغول

ایلخانیان

ایران در دوران حکومت های محلی

صفویان – افشاریان – زند – قاجار – پهلوی – جمهوری اسلامی

تاریخ معاصر ایران

تاریخ مذاهب ایران

( مهر پرستی ، زردشتی ، تسنن ، تصوف ، تشیع )

تاریخ اسلام

تاریخ زبان و ادبیات ایران

جغرافیای ایران

گاهشمار تاریخ ایران

تاریخ ساسانیان « عباس زریاب » تهران

تاریخ ماقبل ماد – دکتر خنجی

تاریخ اجتماعی ایران – مرتضی راوندی

تاریخ ماد – ایگورمیخاییلویچ دیاکونوف – ترجمۀ کریم کشاورز – امیر کبیر

تاریخ ایران باستان – دیاکونوف ، روحی ارباب ، انتشارات علمی و فرهنگی .

ایران در سپیده دم تاریخ – جرج کمرون ، ترجمۀ حسن انوشه

تاریخ فلات ایران

بیان الادیان

تاریخ امپراتوری عثمانی – هامر پور گشتال-ترجمه مرزا ذکی علی آبادی- دوجلد

گاتای زردشت

کشف هند – نهرو- ترجمه محمود تفضلی- دو جلد

امپراتوری صحرانوردان-رنه گروسی-ترجمه عبدالحسین میکده

تاریخ سیستان – تاریخ طبری-تاریخ یعقوبی-تاریخ ابن اثیربلازری-فتوح البلدان-تاریخ مختصر افغانستان عبدالحی حبیبی-تاریخ بخارا از ابوجعفرترشخی-آثار الباقیه البیرونی-عین الوقایع-روضةالصفا-حبیب السیر- تاریخ روابط سیاسی ایران و انگلیس در قرن نوزده نوشته محمود محمود- هشت جلد

تاریخ آسیای مرکزی – نوشته چند پژوهشگر خارجی که سه جلد آن تا کنون به  فارسی ترجمه شده است . خوانش آن حتمی است .

مرجع درخواست کتاب .

www.ketab.com

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 15:27 | Sun 24 Feb 2008 •

خیلی جالب بود  ،

                       واقعا عبرت آموز ....

 

 هوشنگ اسدی / شهرگان

 

 خبر دیدار آقای خامنه ای را از "موزه عبرت" خواندم که نام جدید کمیته مشترک است.  بی اختیار به چنین روزهائی در ‏‏33 سال پیش برگشتم که هر دو در این زندان مخوف هم سلول بودیم و شرح مفصلش را در کتاب خاطراتم نوشته ام که ‏امیدوارم به زودی منتشر شود.‏
نگهبان مرا به داخل هدایت کرد و در را محکم بست.  وقتی بلند شدم، کتم‎‎‏ را برداشتم و عینکم را زدم .  مرد خیلی لاغری ‏که ریش سیاه بلندی داشت و عینک به چشم ، را دیدم که روی کپه پتوهای سیاه نشسته بود.  از عمامه ای که با پیراهن ‏لباس زندان برای خودش درست کرده بود ، فهمیدم آخوند است .  او با دیدن من برخاست و با لبخند شیرینی خوش آمد ‏گفت .  دستش را جلو آورد و اسمش را گفت : ‏
- سید علی خامنه ای   ...‏
اولین بار در زندگی بود که با یک آخوند از نزدیک برخورد می کردم .  آخوند برای من بالای منبر بود و با ذهنیتی که ‏هزاران سال نوری از من فاصله داشت .  کافر بالقوه وجود من نمی دانم از کجای تاریخ در من خانه کرده بود و نسب به ‏کدامین ژن در اجدادم می برد . ‏
دستم را دراز کردم و بی اراده گفتم : ‏
- من چپی هستم ... اسمم هم ...‏
هم سلولی جدید من خنده شیرینی کرد و مرا کنارش روی پتوها نشاند.  حالا که شرح زندگیش را روی اینترنت می‌خوانم ، می فهمم که درست ده سال از من بزرگ تر است.  در آن موقع من وارد بیست و پنج سالگی شده بودم . و او 35 ‏سالگی را پشت سر می گذاشت. 32 سال پیش .‏
سر و صدا که خوابید پتوها را تقسیم کردیم .  هر کسی 2 پتو بیشتر نداشت ، یکی برای رو و یکی برای زیر .  نمی‌دانم ‏چرا این همه پتو در آن سلول جمع شده بود.  هر کدام به‌ قول آقای خامنه‌ای ، صاحب بارگاهی شدیم که خیلی زود آنها را ‏از دست دادیم .  وقتی به دستشویی میر‌فتیم ، نگهبان‌ها "اضافی"‌ها را بردند.  نگهبان‌ها بیشتر سرباز بودند و مرتب ‏عوض می‌شدند، چند تایی هم نگهبان دایم داشتیم .  آقای خامنه‌ای با طنزی که در کلامش جاری بود و با خنده دایمی‌اش ‏می‌آمیخت ، هر کدام از نگهبانان را نامی داده بود :‏
‏- سگ باد اول‏
‏- سگ باد دوم‏
ایام طولانی و سرد را به حرف زدن می گذراندیم .  وقتی نوبت دستشویی می‌رسید، آقای خامنه‌ای پیراهن زندان را به ‏صورت عمامه بر سرش محکم می کرد.  بیشتر نگهبان‌ها که شاید دستوری را اجرا می‌کردند ، آن را از سرش می ‏گرفتند و با توهین از سلول بیرونش می بردند . یک بار هم سگ باد اول موهایش را گرفت و کشان کشان تمام طول ‏راهرو را برد . او در دستشویی وضو می ساخت، سخت با اخلاص . اغلب ، و همیشه غروب ها، رو به پنجره بلند می ‏ایستاد .  زیر لب قرآن تلاوت می کرد ،  نماز می‌خواند و بعد ، های های می گریست ، طولانی و تلخ .  یک پارچه در خدا گم ‏می شد .  در این رفتار روحانیتی بود که بر دل می نشست .  هر وقت اندوه بر من غلبه می کرد و گوشه ای کز می کردم ، ‏صدایم می زد :‏
‏- هوشنگ پاشو به گردش برویم ....‏
در این گردش‌های هر روز آن قدر طول یک متری سلول را می رفتیم و می آمدیم که خسته می شدیم .  گاه این گردش ‏در بلوار کشاورز تهران اتفاق می افتاد، زمانی به طرف شاندیز می رفتیم .  من از کودکیم، خانواده‌ام و کار روزنامه ‏نگاری می گفتم .  او هم بیشتر از خانواده .‏
من، شب آخر بزرگ ترین عشق زندگیم را واگذاشته و برای همیشه آمده بودم .  هنوز نمی دانستم که او کمی بعد از ‏دستگیری من برای ادامه تحصیل به انگلستان رفته است .  اما برایم دیگر عشقی بر باد رفته بود. وقتی از او گفتم، هم ‏سلولی‌ام به سخن آمد .  ماجرای آشنایی عاشقانه و ازدواجش با همسرش را تعریف کرد.  از آن بلوار بزرگی گفت که ‏روزی در پای درختی و کنار چشمه‌ای بر آن سفره گشاده نان و سبزی، قصدش را از ازدوج گفته بود.  در آن زمان دو ‏پسر داشت، گمانم مصطفی و احمد .  خیلی زودتر از زود، محبتی غریب بین این چپی جوان ساده دل و آن عاقله مرد کار ‏کشته سیاست به وجود آمد . ‏
من نمی دانستم این محبت را چگونه تفسیر کنم و آقای خامنه‌ای یک بار به من گفت :‏
‏- در قلب تو حضور خدا را می بینم...‏
هنوز هم که سال‌های دراز از آن روزها می‌گذرد و من تبعیدی "درغربت" هستم و آقای خامنه‌ای درمقام "ولایت"، ‏آن روزهای مهربانی از دلم نرفته است .  آنچه را در باره نقش او در سیاست می گویند، عقلم می پذیرد و احساسم رد می ‏کند . ‏
علاقه و آشنایی من به ادبیات و به ویژه شعر، زمینه مناسبی برای صحبت‌های طولانی بود و در آنجا متوجه شدم او ‏تسلط خاصی به ادبیات امروز و به ویژه شعر دارد .  هر چند از اینکه فروغ و شاملو را دوست نداشت ، دلگیر بودم .  اما ‏درعلاقه عاشقانه‌اش به اخوان و سایه همراه می شدم .  هدایت را هم دوست نمی داشت و من که عاشق هدایت بودم ، می ‏کوشیدم قانعش کنم .  از من می خواست داستان‌هایی را که نخوانده بود برایش بگویم یا شعرهایی را که آن زمان حفط ‏بودم ، تکرار کنم .  خود اوهم تعداد زیادی شعر از حفظ داشت . ‏
گاه هم می‌شد که سرودهای انقلابی را که در زندان اهواز یاد گرفته بودم، می خواندم و او با لذت گوش می‌داد . بچه‌ها ‏روی ترانه "بار دیگر ساقی میخواران" که ویگن خوانده بود، برای شانزده آذر سرودی ساخته بودند : "بار دیگر ‏شانزدهم آذر..." آقای خامنه‌ای به سرود گوش می‌داد و وقتی به شوخی ترانه اصلی را می خواندم ، می خندید و می ‏خواست که آن را نخوانم .‏
چند بار هم درس روزنامه نگاری گذاشتم و آنچه را می دانستم به صورت تئوریک بیان کردم .  با علاقه گوش می‌داد و ‏سوال‌های دقیقی مطرح می‌کرد.  یکی از آموزش‌های من این بود :‏
‏- به تیترها توجه نکنید، در داخل مطالب دنبال حرف‌هایی بگردید که به شکل های گوناگون زده می شود...
به دقت گوش می‌کرد و "سفید خوانی" را می آموخت .  سخت دلبند سیگار بود .  هر زندانی روزی یک نخ سیگار داشت . ‏ من سیگاری نبودم و سیگارم را به او می دادم .  دو سیگار را با دقت به شش قسمت تقسیم می کرد و هر بار یکی از آنها ‏را با لذت تمام آتش می‌زد .‏
گاه جوک هم می گفتیم .  شوخی‌های لطیف را برمی تابید و با صدای بلند می خندید .  یک بار هم سگ دوم ، صدای خنده ‏ما را شنید .  در سلول را باز کرد و هر کدام چکی نصیب مان شد .  اما شوخی‌هایی را که کمی "خاکی" می‌رفت، بر نمی‏تابید و رو ترش می کرد .  و من گاهی به عمد شوخی‌هایی تعریف می‌کردم که از لطافت خارج می شد.  مرز این لطافت ‏ورود به مسائل جنسی بود .  چند بار هم، آقای خامنه‌ای برایم لطیفه گفت و خاطره... ‏
سلول انفرادی که ما دو نفر در آن بودیم، یک ماهی را در این فضا پشت سر گذاشت.  یکی دو بار آقای خامنه‌ای را ‏برای بازجویی بردند و یک بار هم مرا صدا زدند. ‏
نیمه شبی در سلول باز شد و کسی را به درون انداختند.  جوان کوچک اندامی بود که پاهایش آش و لاش بود.  جایی ‏برایش درست کردیم .  هر چه می‌پرسیدیم، جواب نمی داند و فقط فریاد می‌زد. تا صبح بیدار ماندیم و از اولین نگهبانی ‏که برای دستشویی ما را می برد، کمک خواستیم.  هیچ توجهی نکرد. جوان را کشان کشان تا دستشویی بردیم و ‏برگرداندیم.  تا عصر آن روز هر چه در زدیم و نگهبان را خواستیم، کسی جواب نداد. سرانجام یک نفر آمد و در را باز ‏کرد .  آقای خامنه ای گفت :‏
‏- این دارد می میرد...‏
نگهبان نگاهی به جوان انداخت و گفت :‏
‏- به جهنم...‏
و رفت.  یادم نیست سرانجام کی آمدند، او را بردند و با همان پاهای باندپیچی شده برگرداندند.  بعدها که چند کلمه حرف ‏زد، فهمیدیم" ساسان" از هواداران فدائیان است.  او به شدت کتک خورده بود.  دچار حمله عصبی شده بود.  نه حرف می ‏زد، نه می خوابید، نه بدتر از همه غذا می خورد.  شروع کردیم راه‌های مختلف غذا دادن به او را آزمودن .  سرانجام ‏دریافتیم که از تهدید کتک لحظه‌ای به خود می آید و دندان هایش را که قفل شده باز می کند.  بعد از کشف این راه حل، ‏وقتی غذا را آوردند که معمولاً یک کاسه مسی بزرگ پر از آب با یک تکه گوشت بود، و ما مجبور بودیم آن را بدون ‏قاشق بخوریم،  آقای خامنه‌ای دستش را در کاسه می کرد و گوشت را درمی آورد و من نقش بازجو را به عهده می ‏گرفتم. ‏
‏"ساسان" را تهدید به زدن می کردم.  به محض اینکه دهانش باز می شد، آقای خامنه ای گوشت را دهانش می‌گذاشت.  او ‏به این ترتیب زنده ماند.  بعد از انقلاب هم یک بار او را دیدم . هوادار حزب توده شده بود . ‏
نیمه شبی دیگر در باز شد و این بار جوان بلند بالایی را به داخل سلول انداختند. او را هنگامی که با یک ساک برای ‏منفجر کردن مجسمه شاه به داخل میدان اصلی بروجرد می‌رفت، دستگیر کرده بودند.  در زندان همان شهر بازجویی ‏پس داده و حالا برای اعدام به تهران منتقل شده بود.  او با دیدن آقای خامنه‌ای بسیار با احترام برخورد کرد. چنددقیقه بعد ‏همه چیز را درباره اش می دانستیم.  نامش علی حسینی بود که بعدها در غربت عکس او را جزو اصلاح طلبان مجلس ‏ششم دیدم.  دادگاه به عنوان ضدیت با نظام احضارش کرده بود.  جوان 18 ساله و بلندبالای 1353 مرد مو ریخته سال ‏‏1382 با اندوه از خاطره زندانش گفته بود و اینکه بعد از انقلاب آزاد شده و به جبهه رفته و جنگیده و چند سالی هم در ‏اسارت عراق بوده است. ‏
اکنون او از اصلاحات و نرمش می گفت.  اما در آن نیمه شب زمستان سال‌های دور، هر چه از او می پرسیدیم، یک ‏جواب می داد :‏
‏- مبارزه یعنی تق تق...‏
و انگشت هایش را به شکل هفت تیر درمی آورد. و ما می خندیدیم، بیشتر از همه آقای خامنه‌ای می خندید. حالا 4 نفر ‏بودیم و در یک سلول انفرادی.  آنقدر جا بود که ما دو چپی و دو مذهبی دور ظرف غذا چمباتمه بزنیم و یا به پهلو ‏بخوابیم. کنار هم بودیم و زندگی آماده می شد تا در برابر هم قرارمان بدهد.  از "ساسان" خبر ندارم. سه نفر بقیه هر کدام ‏در یک جبهه‌ایم امروز و من چقدر دلم می خواهد زمستان سرد 1353 بود و کنار هم بودیم هنوز.‏
همه چیز مدام سخت تر می شد.  اوج دوران سرکوب جنبش چریکی بود.  خبر نداشتیم که بیرون از زندان، شاه تشکیل ‏حزب رستاخیر را اعلام کرده است.‏
اول علی را بردند، بعد "ساسان" را.  هر دو به زندان محکوم شدند و تا پیروزی انقلاب اسلامی در زندان ماندند. و ما ‏دوباره تنها شدیم.  مانند گذشته به گردش می‌رفتیم و خاطره می‌گفتیم.  شب های دراز در سرمای سخت زمستان زیر پتو ‏می لرزیدیم.  صدای فریاد مدام از راهرو‌ها می آمد. روزها هفته می شد.  حالا هم سلولی من بی‌آنکه به طور مشخص از ‏کسی نام ببرد یا از جریانی دفاع کند، از برنامه اسلام می‌گفت.  من گوش می دادم و صحبت را با شوخی می بریدم.  در ‏دنیای ساده ذهنی من اسلام و دین جایی نداشت. ‏
سه ماه کم و بیش گذشته بود؛ سه ماهی که عمقی بیشتر از سه سال داشت.  دیگر تکرار نشد که زمانی به این کوتاهی به ‏کسی دل ببندم یا حتی نزدیک شوم. روزی در باز شد. نگهبان اسمم را گفت:‏
‏- پتوهاتو بردار و حاضر باش...‏
معنایش این بود که جایم را عوض می کنند.  قرار و مدارهای دیدار را در صورت آزادی بارها گذاشته بودیم و نشانی هم ‏سلولی را هنوزبعد از این همه سال به یاد دارم :‏
‏- مشهد، گنبدسبز کوچه فریدونی، پلاک 4...‏
همدیگر را در آغوش گرفتیم و گریستیم. احساس کردم هم سلولی، سخت می لرزد.  گمان بردم از سرمای زمستان است، ‏ژاکتم را در آوردم و به اصرار به او دادم.  نمی پذیرفت.  نمی دانم چرا گفتم :‏
‏- فکر کنم آزاد بشوم..‏
و او گرفت و پوشید. همدیگر را در آغوش گرفتیم.  اشک‌های گرم را حس کردم که می‌ریخت و صدایی که هنوز در ‏گوشم زنگ می زند :‏
‏- در حکومت اسلامی، قطره اشکی از چشم بیگناهی نمی ریزد.‏‎.‎‏.‏
نگهبان گفت :‏
‏- بیا بیرون...‏
کتم را روی سرم انداختم و بیرون آمدم. از راهرو گذشتیم و از پله‌ها بالا رفتیم . ‏
چقدر دلم می خواست در دیدار آقای خامنه‌ای در کمیته مشترک بودم که نام جدیدش "موزه عبرت" است.  می‌رفتم و در ‏سلول 11 بند یک را باز می کردم ومی پرسیدم :‏
‏- آن روزها یادتان هست؟  کامل آن را در خاطرات زندانم نوشته‌ام که بزودی منتشر می‌شود و مختصرش را اینجا ‏آوردم که درحوصله اینترنت باشد.‏
بعد به شما می گفتم- نه بعد از انقلاب به شما گفتم - که روز فتح کمیته مشترک، من هم همراه مردم بودم. رفتم و به ‏سلولمان سر زدم.  بعد جمهوری اسلامی آمد و شما رئیس جمهور شدید.  ماموران حکومت شما باز هم مرا گرفتند و به‌همان بند بردند، اما به سلول 15.‏
‏ به شما گفته‌اند که با من و ما چه کردند؟  صدای فریادهای مستانه رسولی یادتان هست؟  چکی راکه ازغدی به ما زد ‏بخاطر دارید؟  بازجویان حکومت جمهوری اسلامی کاری کردند که آنها روسفید تاریخ شدند.  مرا 666 روز در انفرادی ‏نگه داشتند.  از صبح 19 بهمن 1361 تا 12 فروردین1362 زیر شکنجه بودم.  جزء به جزء را درکتابم نوشته‌اند. ‏شب‌های دراز از دست یا پا آویزانم کردند.  سه بار خودکشی کردم.  وقتی از ناچاری الکل را داروی مرگ پنداشتم و ‏برای خودکشی خوردم هشتاد ضربه شلاق دیگر برایم بریدند.  برادر حمید و برادر رحیم و برادر مجتبی و برادر محمود ‏و برادر هیکل مسخره‌ام می کردند که در زندان جمهوری اسلامی عرق خورده‌ام .‏
‏ برادر حمید - بازجویم - می خواست من اعتراف کنم که جاسوس انگلستان هستم و بعد جاسوس شوروی و همه این ‏اعترافات را از من گرفت.  از سقف آویزانم کردند و ببخشید مدفوع ام را بخوردم دادند.‏
نمی دانم اصلا مشغله ولایت اجازه می دهد حرف‌های هم‌سلولی خود را بخوانید یانه.  نمی خواهم شرح سه ماه شکنجه ‏را بدهم.  درکتابم آمده است.   می توانم نشانی بازجویم را هم بدهم که کاملا اتفاقی موفق به زیارت عکسش شدم.  شما ‏خوب او را می شناسید.  شایع است وقتی گزارش قتل‌های زنجیره‌ای را به شما داد بر او نهیب زدید. درآن زمان گویا ‏معاون وزارت اطلاعات بود و بعد سفیر ایران شد در تاجیکستان.  بله برادر ناصر سرمدی پارسا را می گویم.  می توانید ‏از او بپرسید که با من چه کرد.‏
‏ و ای‌کاش فقط من بودم.  هزاران هزار زن و مرد سرنوشت مرا پیدا کردند.  تازه من شانس آورده ام که از دادگاه مرگ ‏گریختم.  هزاران نفر را، مادران را، پسران نوجوان را، پیرمردهای کمر خمیده را از دار آویختند.‏
‏چقدر دلم می‌خواست در راهروهای کمیته که قدم می‌زدید، برایتان می گفتم که بر پا کنندگان زندان عبرت، ادامه‌دهندگان همانانند که تاریخ ستم‌شان را، موزه کرده‌اند.‏
اما بیشتردلم می خواست درست مثل همین روزها در زمستان 1353 زندانی ستمی بودیم که برای براندازی آن دست در ‏دست داشتیم .  باورکنید دوستی ما از ولایت شما و غربت من دلنشین تر بود ...‏

!! نوشته شده توسط کمال کابلی | 2:1 | Sat 23 Feb 2008 •